Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠοίησηΠρωτοσέλιδο

Έφη Φρυδά: Δυο ποιήματα   

Η θλίψη σου (και η πρόοδός της)

Πρώτα σε σκουντάει απαλά στον ώμο

Κάποιος κοιμάται στα χαρτόκουτα

Ένα γατάκι, τυφλό, παρατημένο στο διάζωμα ενός γρήγορου αυτοκινητόδρομου

Η θλίψη σού δίνει αγκωνιές στα πλευρά.

Εσύ την καλοπιάνεις

Κι εκεί που της γλυκομιλάς,

Σ’ αναγνωρίζω, λες,

δική μου είσαι, δεν θα σε φοβηθώ

Ορμάει εκείνη καταπάνω σου

«Εύκολα νόμιζες ότι θα ξεμπέρδευες μαζί μου»,

συρίζει καθισμένη βαριά

πάνω στο στέρνο σου.

Τώρα εσύ μετράς

Ντριπ ντριπ

Ο ορός του πατέρα,

χρόνια νεκρός.

Η θλίψη σου αργά προχώρησε

και λυσσασμένα.

Και τώρα σε ξεσκίζει.

Σε πρώτο πλάνο

κομμάτια της καρδιάς σου

φύλλα φθινοπωρινά χορεύουν

Στο φόντο τ’ όμορφο, φθαρμένο πρόσωπό του.

 

Ώρα 3:30 π.μ.

Ζωές πολλές η αγρύπνια σου

κι ακόμα περισσότερες.

Και ούτε σε μία δεν ζει

κανείς.

Μολυβένια τα παπλώματα

ζωές κουβάρι το κρεβάτι σου

Ώρα 3:30 π.μ.

 

Η ώρα της ζωής σου

Μ’ αυτά που έζησες / μ’ αυτά που δεν έζησες

Μ’ αυτά έζησαν / μ’ αυτά που δεν έζησαν

Ζούδι του Φίσλι σκληρίζει τον εφιάλτη σου

Για πόσο ακόμα θα ζεις

Την ώρα τούτη της ζωής σου;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.