Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠοίηση

Έφη Φρυδά: Λιβελούλα

Προσγειώθηκες και στάθηκες
Ισορρόπησες
στην επιφάνεια του νερού
Θαυμαστή θεά.

Δεν ήξερα τίποτα
για τον δράκο μέσα σου
Η δική μας γλώσσα δεν προδίδει
Υποψία καμιά για την ιπτάμενη θηριωδία.

Δικτυωτά
άνοιξες τα διάφανα φτερά
κι αμέσως είδα τη στίλβη όλων των χρωμάτων
στη θαμπή γαλήνη όπου καθρεφτίστηκες.

Ευάλωτη τοσοδούλα
η λυγερή σου χάρη, λιτή, ζωηρόχρωμη,
με μάγεψε με την πρώτη ματιά
καθώς μετεωριζόσουν πάνω από τον αισθαντικό στήμονα
στου κήπου το νούφαρο.

Κι εγώ, η μικρή
παραδόθηκα
στο ψηλόλιγνο ραβδί,
στο βελούδινο χνούδι.

Πού να ‘ξερα πόσο αρχαία,
πόσο τρομακτική είσαι
Με τα γυροσκοπικά πολλαπλά μάτια
την αρθρωτή σου προβοσκίδα κυνηγάς, καταβροχθίζεις.

Με τα κοφτερά σαγόνια σου
ξεσκίζεις
χωρίς δεύτερη σκέψη
Χορογραφείς ζευγαρώνοντας αφού πρώτα εξουθενώσεις
κι εξολοθρέψεις μετά.

Ακέφαλοι οι εραστές σου
των παιδιών σου
οι γεννήτορες.

Λεπταίσθητε κανίβαλε
Σεπτή μαντόνα
των έξι μου χρόνων
Μοιάζεις με τον χειρότερο εφιάλτη μου
Τώρα που μεγάλωσα (;)
πόσο μου μοιάζει
ο τρόμος σου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.