Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠοίηση

Αρχοντούλα Διαβάτη: Δυο ποιήματα

 ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΦΟΒΩΝ

 

Κι από τότε οι φόβοι

τριγυρνούσαν μες στο σπίτι

στοργικοί

και με σκέπαζαν

τη νύχτα

ιδρωμένη όταν φώναζα

μες στον ύπνο.  

 

 

Παιχνίδια ατελείωτα με τα παιδιά

και μετά

ανεπίγνωστη η εφηβεία

σαν ντροπή,

«πρόσεχε πώς θα φέρεσαι»

«είσαι γυναίκα τώρα»

«τί θα πει ο κόσμος

κι η γειτονιά»

Και το αίμα κάθε τόσο

σαν ενοχή

Δεν μας καμάρωναν που ανθίζαμε

Δεν  μας έβλεπαν ;

Το σχολείο μόνο μας αναγνώρισε.

Πολύ αργά.

Μια λύπη μες στο σπίτι

που έχασκε

και περίμενε

να δικαιωθεί από τα πράγματα

που δεν άργησαν να έρθουν.

 

Κι από τότε οι φόβοι

τριγυρνούσαν μες στο σπίτι

στοργικοί

και με σκέπαζαν

τη νύχτα

ιδρωμένη όταν φώναζα

μες στον ύπνο.

 

 

ΑΤΙΤΛΟ

 

Τα φωτεινά μεσημέρια

με τα τζιτζίκια και τον ήλιο

μόνα τους

στο Αναγνωστικό της Πρώτης Δημοτικού

ανασαίνουν 

κρυμμένα.

Η κυρία Βασιλική

γελάει πλατιά

ρίχνοντας πίσω το κεφάλι

κι ο Φυλακτίδης,

που έψαχναν τα κοριτσίστικα βλέμματα

έχει πεθάνει

από έμφραγμα

πάει καιρός.

Όταν  ανεβοκατεβαίνεις τώρα

την ξύλινη σκάλα

τρέχοντας στο διάλειμμα

Η αυλή είναι άδεια.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.