Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠοίηση

Βάλτερ Πούχνερ: ένα ποίημα

 TΟ ΒΑΡΟΣ ωριμάζει στη σιωπή

όπως και η γλύκα, ο αδήλωτος

χρόνος δεν καταγράφεται σε λόγια

αλλά βιώνεται με το βάθος της στιγμής

που υποδιαιρέσεις δεν γνωρίζει.

 

Στη σιγαλιά βαθαίνει ο ορίζοντας

και των σκέψεων το δίκτυο

πυκνώνει όσο απλώνονται

τα μύχια της ψυχής.

Kι η ενσυναίσθηση δίνει το χρίσμα.

 

Kαι την αφαίρεση αντισταθμίζει

ο έρωτας, που μας θυμίζει το σώμα

καθώς και πως από τη σάρκα

κάθε ιδέα βγαίνει στάζοντας

ακόμα αίμα και αισθήματα.

 

Έτσι πορευόμαστε υλικοί

και άυλοι, κτήνη και άγγελοι

από κήπο σε κήπο, ζωο-

λογικούς και παραδείσους

ώσπου να μεστώσουν οι ώρες

 

ώσπου να ευωδιάσει μέσα μας το πρόσφορο

που θα χαρίσουμε, να μας αντιδωρίσουν 

μια καλημέρα κι ένα χαμόγελο

ευλογημένο από ποιμένα.

 

H αγάπη θέλει εξάσκηση.

Kαι όσο δίνεις, τόσο πληθαίνει.

Oι σκέψεις οι δίχως αγάπη

είν’ ζοφερές κι ανώφελες

γιατί σε ζωή δεν ριζώνουν.

 

Tο να γράφεις χωρίς σκοπό

είν’ αμαρτία και διαστροφή·

χειρότερο, μια φλυαρία.

H σιωπή δεν είναι απραξία

αλλά η μήτρα των δυνατοτήτων.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.