Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠοίηση

Βάλτερ Πούχνερ: ένα ποίημα

Κοιτάζοντας τον ουρανό

Όσο και να κοιτάς τον ουρανό
δεν χορταίνεις· κενό με θαύματα
με σχήματα ρευστά, χρώματα, αποχρώσεις
ένας κόσμος με μορφές, μυθολογίες
με άστρα, αστεροειδείς, ήλιους, με σκόνη
και χώρο πολύ που κρύβει το χρόνο
κέντρα βαρύτητας, άγνωστη ύλη

με το ασύλληπτο μπροστά στα μάτια μας
ο χώρος των θεών, τόσο απίθανος
που τις μυθολογίες κάνει συμπαθητικές
με κάτι έπρεπε ο νους να τον γεμίσει
οι μύθοι, φάρμακο για την ύπαρξή μας, εξαρτησιογόνο.

Όσο και να κοιτάς τον ουρανό
ο θαυμασμός για το άμετρο δεν εξαντλείται

ούτε οι σκέψεις.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.