Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠοίηση

Βάννα Πασούλη: Ένα ποίημα

ΣΗΜΕΙΑ

 

Φωτιά πάνω στήν προηγούμενη φωτιά

τί ἄλλο νά κάψει

νεροποντές κι ἀτέλειωτες νεροσυρμές

τοῦ βίου

νά σέ τραβᾶνε ὥς τά ἔσχατα πηγάδια

τῆς σιωπῆς.

Κι ἄν λέν πώς ὁ καμένος δέν φοβᾶται τή φωτιά

καί τή βροχή ὁ βρεγμένος,

τρέμω

σάν νιώθω τή γυμνή φωνή μου

τίς λέξεις νά τρυπάει, νά προσπαθεῖ τίς συλλαβές

νά ντύσει δαντέλες τοῦ ἔρωτα

μέ σταυροβελονιά θανάτου.

 

Μιά ἁλυσίδα ἀπό καμένα δάση ἡ ζωή

πού τή σκεπάζει ἡ λάσπη μέ τίς νεροποντές ἑνός

γιά πάντα ἐξοφλημένου φθινοπώρου.

 

Ἡ ἄνοιξη σέ συνεχή ἀναβολή

(ὅσα πριμοδοτοῦνε τή ζωή εἶναι χαμένα)

γυμνό τό καλοκαίρι αὐτοπυρπολεῖται

κι ἕνας σκληρός ἀπατεώνας ὁ χειμώνας,

μπερδεύει τίς ἀλκυονίδες,

λιώνουν οἱ ναφθαλίνες μέσα στά παλτά

κι ἐκεῖνα τά ἔρημα αὐτοκτονοῦνε στίς κρεμάστρες

μιᾶς ζεστασιᾶς ἀζήτητης ἀπομεινάρια-σκελετοί.

 

Λύκος πού τριγυρνάει

μοναχός

καί οὐρλιάζει μέσα στήν αἰθάλη

ὁ καιρός

τ’ ἄδειο φεγγάρι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.