Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠοίηση

Δημήτρης Γαβαλάς: ένα ποίημα

ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΗ ΑΓΑΠΗ/ ΑΥΤΟΠΟΙΗΣΗ

 

“Σε αγαπώ απροσδιόριστα” είπες.

Ακόμα δεν ήξερα

ποιος μιλούσε σε ποιον.

 

Είκοσι χρόνια

κάποιος Σε περιμένει προσηλωμένος

ίσως να ήμουν εγώ

γνώριζα πως θα έρθεις.

Έβλεπα κιόλας

χρυσά μαλλιά

μεγάλα φωτεινά μάτια

να με κοιτάζουν.

Αυτή η αναμονή δίνει νόημα

γεμίζει το κενό της ζωής.

 

Κορμί με νεύρο αιλουροειδών

στίλβη απόμακρων άστρων.

Ποίημα γράφεται αυτόματα ανάμεσά μας

το δημιουργούμε και μας ενώνει

μαγνήτης τους δυο πόλους.

Ή μήπως αυτό μας δημιουργεί;

 

Πρόσωπο από πορσελάνη Σε προσμένω

ο Ήλιος έχει τη λάμψη Σου.

Όταν έρχεσαι κάποτε

σκοτεινή θάλασσα Σελήνης

τεφρώδες φως Σου

παραστέκει παρήγορα τις νύχτες μου.

 

Ανεβαίνεις μέσα μου θερμό ποτάμι

με κατακυριεύεις

αισθάνομαι να απλώνεσαι παντού

μαγευτική κι ερεθιστική.

Λιμνάζεις στο στήθος

με ορμή φτάνεις στην κορυφή

πετιέσαι πίδακας φωτεινός

προς το άπειρο.

Έτσι Σε νιώθω

μια για πάντα.

 

“Σε αγαπώ απροσδιόριστα” είπες.

Ιστορία γραφόταν κιόλας

αδιάφορη για πρόσωπα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.