Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠοίηση

Δημήτρης Γαβαλάς: Ένα ποίημα  

Η Κόρη του Κομπιούτερ

 

Στο συνεχές θανάτου και ζωής

ταξιδεύω μες από πολλές μορφές

από την Ανατολή προς τη Δύση

συναντάω πλάσματα της φλόγας

οι άνθρωποι ονομάζουν Αγγέλους.

 

Στο μέσο της πορείας

σε τούτο τον αρχαίο τόπο

κάθε μέρα διανύω

τη γκρίζα πόλη

προς την πλήξη του γραφείου.

 

Ξαφνικά ένα πρωί

Άγγελος θηλυκός ψηλόλιγνος

κάθεται απέναντί μου

ψάχνει προσηλωμένος στην οθόνη του υπολογιστή

μάγοι κάποτε στην κρυστάλλινη σφαίρα.

 

Πανέμορφος κι ερωτικός

ντύνει τα μακριά Του πόδια

συννεφένιο παντελόνι

το νευρώδες Του κορμί σινιέ μπλουζάκια

το λεπτό Του κεφάλι κύματα βοστρύχων.

 

Θλίψη κατεβαίνει στα μάτια Του

οι αλγόριθμοι δεν έχουν αίσθημα

δεν έχουν αίμα και ψυχή

ο Άγγελος νεκρώνεται

στην ψυχρότητα των προγραμμάτων.

 

Το βλέμμα μου ψάχνει την αύρα Του

χάδι στο πανύψηλο σώμα

σηκώνει τα μάτια από τον εικονικό κόσμο

νιώθει τη θερμότητα του ψυχισμού

χαμογελάει και γίνεται γυναίκα.

 

Ο κόρφος Του

δυο μικρές γλάστρες βασιλικός

στα σκαλιά νησιώτικης αυλής

πρόναος ιερός

οδηγεί στο θαύμα της αγάπης.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.