Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠοίηση

Δημήτρης Γαβαλάς: Συντρόφισσα Μούσα

[Ό,τι σώθηκε από ποίημα ξεχασμένο χρόνια]

 

Συντρόφισσα Μούσα

Σε συναντώ στα δεκάξι μου

με συντροφεύεις πάντα

μιλάς κάθε μέρα μέσα μου

ψιθυρίζεις τους ρυθμούς

και τις λέξεις

ξέρω πως υπάρχεις

δεν Σε είδα ποτέ

ψάχνω να Σε βρω απελπισμένα.

 

Κυλούν είκοσι πέντε χρόνια

στη μοναξιά και στην κόλαση

άξαφνα

όπως γίνονται πάντα τα θαύματα

Σε βλέπω μια μέρα.

 

Σύγκορμη Μούσα

στην αυλή του σχολείου ζουζουνίζεις πέρα δώθε

τα καστανά μαλλιά Σου έως τη μέση

το τζιν και το μπλουζάκι

τα μεγάλα Σου μάτια

σύγχρονο αγγελάκι

δραπέτευσες από την Αναγέννηση

είσαι ακόμα στα δεκάξι

όπως Σε συνάντησα πρώτη φορά.

 

Μπορεί να με αναγνωρίζεις

έρχεσαι κοντά μου

ψιθυρίζεις τη μαγική φράση

“τελικά σ’ ερωτεύτηκα”

ξαναρχίζουν είκοσι πέντε χρόνια μαζί Σου.

……………………………………………….

Μούσα ψυχή μου

επιστρέφω τώρα

χωρίς ελπίδα

χωρίς υπόσταση

στη μοναξιά και στην κόλαση.

 

Περπατώ πάνω στη γη

κουβαλάω μέσα μου τον νεκρό Σου

κι ένα μαχαίρι στην καρδιά.

Το αίμα ποτίζει το χώμα

ανθίζουν παπαρούνες

μαβιές ανεμώνες

έρχονται μικρά κορίτσια

τις μαζεύουν με κατάνυξη

να στολίσουν Μεγάλη Παρασκευή τον Επιτάφιο.

…………………………………………….

Για με δεν έχει Ανάσταση.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.