Loading...
ΑφιερώματαΛαμπριάτικο αφιέρωμα

Δημήτρης Γαβαλάς: τέσσερα ποιήματα

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΕΣ ΠΟΡΕΙΕΣ

 

Εσύ αέναα ανεβαίνεις

το Όρος των Ελαιών.

 

Εγώ για λίγο κατεβαίνω

το όρος της Αφροδίτης.

 

Στιγμιαία συναντιόμαστε:

ο ένας φέρνει τον άλλο μέσα του.

  

 

ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΦΡΩΝ

 

“Άφρων” είπες

“ταύτῃ τῇ νυκτὶ

τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ”.

 

Εκείνος Σε κοιτάζει παραξενεμένος:

την ψυχή μου;

από μένα;

 

Μια ψυχή έχουμε όλοι μαζί

όλοι ‘εγώ’ είμαστε.

Και γυρίζει πλευρό.

 

Εσύ φεύγεις απογοητευμένος:

μετά δυο χιλιάδες χρόνια

οφείλω να αλλάξω.

 

Δεν περνάνε πια τα παλιά

κάτι άλλο πρέπει να βρω.

Κάτι άλλο πρέπει να γίνω.

 

  

ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

 

Κύριε πεθαίνουμε

Είπες

Ναι πεθαίνουμε

Μας έχεις για θάνατο

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε.

 

Τώρα βλέπω

Το λυρικό σου κεφάλι

Μέσα στη λάσπη

Τώρα βλέπω

Τα οστά σου σκόρπια

Ταπεινωμένα.

 

Ταπεινωμένα

Τα οστά σου σκόρπια

Τώρα βλέπω

Μέσα στη λάσπη

Το λυρικό σου κεφάλι

Τώρα βλέπω.

 

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε

Μας έχεις για θάνατο

Ναι πεθαίνουμε

Είπες

Κύριε πεθαίνουμε.

 

 

ΠΕΡΙΛΥΠΟΣ ΕΩΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

 

Τελικά δεν αποφεύγεις τη συνάντηση.

Δεν μένεις μόνος μαζί του

να τον κατανοήσεις και να τον αγαπήσεις

φεύγεις από αυτόν

κουκουλώνεις τη ζωή και ύπαρξή σου:
νεκροθάφτης Εαυτού.

 

Σμίγεις τους άλλους.

Θωρείς στον καθρέφτη το περίβλημά σου

αποφεύγεις κρύσταλλο ψυχής

δεν αναγνωρίζεις περιεχόμενο

άγνωστου Εαυτού:

ζεις και πεθάνεις μέσα του.

 

Δεν μαθαίνεις ποιός είναι.

Δεν μαθαίνεις ποιός είσαι.
Σιωπή Θεού και ανθρώπων

θλίψεις και πειρασμοί

ώρα συνάντησης όσων δεν θέλουμε: 

Θεού και Εαυτού.

 

 

(από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή ΚΑΤΑΒΑΣΗ)
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.