Loading...
ΘέατροΠρωτοσέλιδοΤΕΧΝΗ

Κωνσταντίνος Μπούρας: ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ – Από το Θέατρο Τέχνης στο ατμοσφαιρικό Βεάκειο

Ο Κάρολος Κουν διερεύνησε την λαϊκότητα μέσα από την λαϊκή λαλιά, εκφράσεις, μούτες, σωματικές επιτηδεύσεις, εξειδικεύσεις και αυτοματοποιημένες συμπεριφορές. Η λογιοσύνη δεν λαμβάνει επαρκώς υπόψη της πολυπολιτισμικές επιδράσεις, αντιδράσεις, διαδράσεις στο σταυροδρόμι λαών και πνευματικών θησαυρών που ήταν πάντοτε η Ελλάδα και σε αυτό (κυρίως) οφείλει τόσο τον γλωσσικό πλούτο όσο και τις πνευματικές της επιδόσεις.

Η δημοτική παράδοση είναι το πιο καθαρό πολιτισμικό στρώμα, αφού αφομοιώνει τα ετερογενή και ετερόκλητα στοιχεία σε ένα ομοιογενές αμάλγαμα που δεν έχει χρεία να συντηρηθεί, αφού διαρκώς εξελίσσεται και εμπλουτίζεται από το καινοφανές, το νεοεισερχόμενο.

Η διαφορά καθαρευουσιάνων και δημοτικιστών λύθηκε έναν αιώνα πριν και χρειάστηκε έναν αιώνα πολεμικών εχθροπραξιών. Όμως υπάρχουν ακόμα και σήμερα καλοπροαίρετοι ή αργυρώνητοι διανοούμενοι που υπηρετούν ξένα πρότυπα και εισαγάγουν ληγμένες πρωτοπορίες λειτουργούντες ως εμπορικοί αντιπρόσωποι.

Το αντίδοτο είναι απλό: ξαναγυρίζουμε στις πηγές, εκεί που αναβλύζει γάργαρο το νερό πριν περάσει μέσα από τα παντοειδή λύματα της καθημερινότητας, της ημιμάθειας, της δοκησισοφίας. Ο Μολιέρος διακωμώδησε εσαεί και τους πάσης φύσεως αρχοντοχωριάτες και τους σοφολογιότατους (ανεξαρτήτως φύλου).

Το Θέατρο Τέχνης συνεχίζει την εκπαιδευτική πορεία του. Παιδαγωγεί γενιές και γενιές επαρκών θεατών που ανακαλύπτουν το δάσος μέσα από το συνεκδοχικό δέντρο και κοινωνούν των παγκοσμίων αισθητικών ρευμάτων μέσα από το δικό μας ορμητικό ποταμάκι.

Στην Τέχνη και στην Λογοτεχνία δεν ομιλώμεν με γενικότητες. Χρειάζεται το παράδειγμα. Και το Γεφύρι της Άρτας ως σύμβολο της αυτοθυσιαστικής διαθέσεως του εγώ χάριν του εμείς παραπέμπει στην ευριπίδεια «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» και διαιωνίζει αξίες προτού καταλυθεί κάθε έννοια πνευματικού πολιτισμού από τον ατομοκεντρικό υλισμό και τον εγωκεντρικό αριβισμό.

Θαύμασα τους εκλεκτούς καλλιτέχνες που παλεύουν ενάντια στο ρεύμα της άλογης αλλοτρίωσης. Η πολυμήχανη Μαριάννα Κάλμπαρη συνένωσε θεατρικά είδη, ιδεολογικά ρεύματα και φιλοσοφικές προοπτικές σε μια ενιαίας αισθητικής παράσταση, που είχε και ρυθμό και κινηματογραφική όψη και εικαστική επάρκεια και μουσική εκφορά του λόγου και διαιώνιση μύθων και προτύπων πάνω στα οποία θεμελιώθηκε η σύγχρονη δυτικοευρωπαϊκή σκέψη.

Το Βεάκειο ήταν το ιδανικό ανοικτό, ανεπεπταμένο διευρυμένο σκηνικό, με την φωτισμένη ακτή στο βάθος, ακόμα και τα βεγγαλικά από μια υποκείμενη ταβέρνα αμέσως μετά από έναν γάμο που έλαβε χώρα στην γειτονική εκκλησία, της οποίας ακούγαμε το μεσαιωνικό ρολόι στο καμπαναριό, λες και ήταν ο μοναδικός τρόπος να μετράμε τον χρόνο. Η πολυσημία της πραγματικότητας ενάντια στην επιλεκτική εστίαση της λελογισμένης Τέχνης.

Συγχαίρω όλους τους συντελεστές αυτής της επετειακής παράστασης και επιχαίρω για την ενεργοπαθητική συμμετοχή των θεατών που ξέρουν να παρακολουθούν ωσάν να συμμετέχουν σε λειτουργία, σε τελετουργία, επιτρέποντας σε άλλα πολιτισμικά πεδία και βαθιά ψυχολογικά πρότυπα να επιτελούνται επί σκηνής.

Όταν θα μάθουμε να βλέπουμε θέατρο πέρα από το θέατρο να ξαναδούμε με καινούργια έκπληκτη ματιά το γνώριμο, που θαρρούσαμε μέχρι τότε αυτονόητο. Ο λαϊκός πολιτισμός έχει πολλά ακόμα πολύτιμα κοιτάσματα. Μένει σε εμάς να τον ανασκάψουμε, να διατρήσουμε τα όποια στεγανά, να πρωτοτυπήσουμε, όχι δια της συστολής/συστροφής αλλά δια της εξελικτικής εξωστρεφείας. Οι φυγόκεντρες δυνάμεις επιφέρουν τις αντίστοιχες/ισόποσες κεντρομόλες τους. Μέσα από αυτήν τη δυναμική ανθούν τα αθάνατα πολιτισμικά προϊόντα, γιατί ριζώνουν πολύ βαθιά στον υδροφόρο ορίζοντα.

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, θεατρολόγος, κριτικός, ποιητής
www.konstantinosbouras.gr
 
info από το Δελτίο Τύπου:
 
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ 2021
«Όλη η Ελλάδα, ένας πολιτισμός»
«ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ»
 
και οι Λυγερές του Κάτω Κόσμου
 
Σκηνοθεσία Μαριάννα Κάλμπαρη
 
Παρακολουθείστε εδώ το video trailer
https://www.youtube.com/watch?v=b3IC5tjC2ZY
 
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Η πιο άγρια «αδικοθανατισμένη» από τις «αδικοθανατισμένες» νέες γυναίκες, όλες
εκείνες τις «λυγερές του Άδη» που συναντάμε στα δημοτικά τραγούδια, είναι χωρίς
άλλο η λυγερή της παραλογής του Γεφυριού της Άρτας ή αλλιώς «του
Πρωτομάστορα η όμορφη γυναίκα». Εκείνη που ποτέ δε ρωτήθηκε αν θα δεχόταν να
χτιστεί ζωντανή για να στεριώσει το περίφημο γεφύρι που θα έφερνε την
πολυπόθητη πρόοδο στην κοινωνία. Εκείνη που με δόλο παρασύρθηκε και
θυσιάστηκε, όπως συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει μεταφορικά αλλά και
κυριολεκτικά, σε εκατομμύρια γυναίκες στον πλανήτη.
Η διάσημη παραλογή του «Γιοφυριού της Άρτας» μας δίνει την αφορμή να
μιλήσουμε για τα ήθη που υποχρεώνουν τη γυναίκα να καταπνίγει και να θυσιάζει
τις επιθυμίες της αλλά και την ίδια τη ζωή της στο βωμό του πατριαρχικού
συστήματος. Ενός κοινωνικού συστήματος με στερεοτυπικούς ρόλους από τους
οποίους κανένα φύλο δεν μπορεί να ξεφύγει. Ενός κόσμου όπου η κοινωνία θέτει
αυστηρούς κανόνες συμπεριφοράς με συγκεκριμένο κώδικα «τιμής». Ενός κόσμου
σκοτεινού και βίαιου όπου η «αρετή» ισοδυναμεί με αδικία και θυσίες, η «ντροπή»
ξεπλένεται με αίμα, ο άντρας πρέπει να διαφεντεύει και η γυναίκα να υπηρετεί. Ενός
κόσμου μακρινού
ή μήπως ακόμα κοντινού…;
Τον κόσμο αυτό, όπως αποτυπώνεται στην παραλογή του Γεφυριού της Άρτας αλλά
και σε πολλά ακόμα δημοτικά τραγούδια, ζωντανεύουμε μέσα από ένα θέαμα που
συνδυάζει την αφήγηση με τη ζωντανή μουσική, το τραγούδι, το χορό και την
ακροβασία. Έμπνευση για τη φόρμα που ακολουθείται στην παράσταση είναι
ο «παντόμιμος», η μεικτή δραματική φόρμα που γεννήθηκε μετά την παρακμή του
αρχαίου ελληνικού δράματος, μακρινοί απόγονοι του οποίου θεωρούνται και οι
παραλογές.
Η βία κατά των γυναικών με αποκορύφωμα τις γυναικοκτονίες που συνεχίζουν να
μαστίζουν την κοινωνία μας ακόμα και σήμερα, προέρχονται από βαθιά ριζωμένες
στην παράδοση και στη συνείδηση όλων μας προκαταλήψεις και στερεότυπα. Οι
πρόσφατες αντιδράσεις της κοινωνίας στα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης
και βίας, δείχνουν ότι ο διάλογος για τον σεξισμό, το μισογυνισμό και τις διακρίσεις
κάθε είδους, έχει επιτέλους ανοίξει.
Η παράσταση είναι αφιερωμένη σε όλες τις «λυγερές του Κάτω Κόσμου», τις νέες
γυναίκες του χτες αλλά και του σήμερα που έχασαν μεταφορικά αλλά και
κυριολεκτικά τη ζωή τους εξαιτίας του φύλου τους.
 
TAYTOTHTA ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Δραματουργία-σκηνοθεσία-σκηνογραφία: Μαριάννα Κάλμπαρη
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση/μουσική διδασκαλία: Θοδωρής Αμπαζής
Κοστούμια-φροντιστήριο: Σοφία Αρβανίτη-Φλώρου
Χορογραφία: Χριστίνα Σουγιουλτζή
Σχεδιασμός φωτισμού: Στέλλα Κάλτσου
Ειδική συνεργασία στο φωτισμό της παράστασης στην Άρτα: Κώστας Μπλουγουράς
Βοηθός σκηνοθέτη-οργάνωση παραγωγής: Μαριλένα Μόσχου
 
Βοηθός φωτιστή: Στέβη Κουτσοθανάση
Κατασκευή σκηνικού: Σταύρος Μάνεσης
Συνεργασία στο σχεδιασμό σκηνικού: Χριστίνα Σουγιουλτζή
Εκτέλεση παραγωγής: Δώρα Χουρσανίδου
Υπεύθυνος περιοδείας: Φώτης Σπύρος-Long Vehicle Productions
Υπεύθυνος επικοινωνίας-προβολής: Άρης Ασπρούλης
Συνεργάτις επικοινωνίας-προβολής: Ειρήνη Λαγουρού
Φωτογραφίες promo: Γιώργος Καλφαμανώλης
Σκηνοθεσία Promo video – trailer: ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ – DISTINCTIVE GR / Μοντάζ video –
trailer: ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΤΣΟΚΩΣΤΑΣ – CINEPHOTO.GR
 
Παίζουν (αλφαβητικά):
Κατερίνα Λυπηρίδου, Βασίλης Μαυρογεωργίου,
Θοδωρής Σκυφτούλης, Αμαλία Τσεκούρα
Συμμετέχει: Μαριλένα Μόσχου
 
Χορός-ακροβατικά: Χριστίνα Σουγιουλτζή
Ζωντανή μουσική εκτέλεση:
Στέλλα Αραμπατζόγλου (σαξόφωνο)
Ιωάννα Ρήγα (σαντούρι)
https://www.youtube.com/watch?v=b3IC5tjC2ZY 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.