Loading...
Αφιέρωμα στην ΠοίησηΠρωτοσέλιδο

Λίζα Διονυσιάδου: Έρωτας άηχος  

Την άνοιξη εκείνη,

έπιναν το κρασί νερωμένο

                   (ενίοτε με πάγο),

και τον έρωτα πασπαλισμένο

        με λεκτικές φιοριτούρες.

Πίσω από την πόρτα

που έμοιαζε ανοιγμένη,

δεν υπήρχε τίποτα

                            χρωματιστό.

Ένα παράξενο ερπετό

τριγυρνούσε στα δωμάτια.

Άηχο,

       σαν όλα τα ανύπαρκτα,

       όταν βουτούν στο κενό.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.