Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠοίηση

Μαρία Σκουρολιάκου: Ένα ποίημα

Βυζαντινές φωνές

Ημέρες
με τα »Υπερμάχω» και τα ‘’χαίρε»
φυσάνε  μέσα στην ψυχή
βυζαντινές  φωνές.
Τις νύχτες,
οι σκιές είναι μητέρες
που φέρνει αντάμα της η Παναγιά,
να ξεπονάνε κάθε άνοιξη
τα σπλάχνα τους.
Δεν τις θωρείς
μόνο τις νιώθεις απ’ το χάδι του αγέρα.
Τις αναπνέεις στο αγιόκλημα
και μες στο μωβ της πασχαλιάς.
Με το κεφάλι τους γερτό
σαν τη Γλυκοφιλούσα.

Σχήμα αγκαλιάς που ξενιτεύτηκε
στα φαναράκια που κρυώνουν
από το ένα του Διογένη
ως του Νυμφίου τα μετρημένα
και της Μεγάλης της  Παρασκευής
τα νηπενθή.

Μια στρατιά ξυπόλυτοι Χριστοί
μ’ ένα »γιατί»
χτυπούν ξανά στη γη τα ρόπτρα.
Η Ανάσταση
θρηνεί διαμελισμένα όνειρα
και δακρυσμένη καρτεράει
τον άλλο Απρίλη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.