Loading...
Ποίηση

ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ  ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΡΑΦΟ (αποσπάσματα)

 Όλα τα δέντρα φορτωμένα φύλλα

Ανεπίδοτα μηνύματα

Όλες οι πέτρες με ιερογλυφικά

Αρχαίες υποθήκες, αμετάφραστες 

Οι νύχτες όλες οιωνοί 

Της Νύχτας, ανερμήνευτοι

 

 

 Πουλί με νεύμα αδιόρατο χαράζει τα χαράματα

Μια αμυχή στη νήπια ψυχή του

 

Σφύριγμα κοτσυφιού

 

Ξανά

Έναρξη λύσης της συνέχειας του χρόνου

Νύχτα 

Ημέρα, νύχτα

Και πάλι νύχτα

Με μια έντονη κλίση στην συντέλεια

 

                                    

 

Το τοπίο αλλάζει ανεπαίσθητα κλίση. Οι σκιές χάνονται σε σφάλμα προοπτικής. Ένας χαμηλός άνεμος ανακατεύει την άμμο. Οι πρώτες χρονολογίες, έσχατες. Η άμμος αρχίζει να αδειάζει στην κλεψύδρα

Έρημος παιδική και ραγισμένη σε πατήματα αγγέλων

 Ένα βούισμα από άβυσσο δονεί τον αέρα, κι αρχίζει να υψώνεται μπροστά του με αργές, ελικοειδείς κινήσεις, ένα τέμενος. Αόρατος δερβίσης σηκώνει ανεμοστρόβιλο γύρη, ραγίζει τα τριαντάφυλλα της άμμου. Προσεύχεται και γίνεται φως και γίνεται σκοτάδι. Από το βάθος του λαιμού του, άνθρωπος αρθρώνεται απ’ την αρχή, όλο φωνήεντα. Λύπη βαθαίνει το τοπίο, όπου υπάρχει μόνος και αναίτια όπως Θεός

 

                                                

 

Κινείται τώρα αργά, προσεχτικά. Με τον τρόπο που περνάνε τα όνειρα στα όνειρα. (Κι αν γλιστρήσει πάνω σε τόσους πεσόντες; Κι αν πέσει; Φοβάται.) Αιφνίδια, γίνεται ένα σοφό παιδί μέσα στα κλάματα και λέει: Τον Θεό επινόησα, κι Εκείνος το πένθος, κι εκείνο τον Θεό

                                               

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.