Loading...

Αλεξάνδρα Ζερβού: τρία ποιήματα

ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ   Μετά απ’  αυτό, σιδέρωσες το πιο καλό σου φόρεμα, να συναναστραφείς αυλάρχες κι αυλοκόλακες. Σκεπάζεις τα αιχμηρά σου θραύσματα, τα περιφέρεις σε σπουδαστήρια και θεωρεία, όπου με οξεία [ … ]

Αλεξάνδρα Ζερβού:  ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ

(Η επιστημονική Επιτροπή της Βουλής έδωσε το πράσινο φως για την αστυνόμευση των Πανεπιστημίων (9 Φεβρουαρίου 2021)   Με υπουργό την ευλαβή κυρία Κεραμέως, λύθηκαν τα προβλήματα, θα σας το [ … ]

Αλεξάνδρα Ζερβού: ένα ποίημα

ΕΘΝΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ     Οι μνήμες, με σημαιάκια μπλε και τύμπανα, να σβήνουν, αδέξια, σαν γόμες μαθητών, πληγές κι ασκήμιες. Ο πανηγυρικός, με προτροπές και σχετλιασμούς, σαν επικήδειος της παιδικής [ … ]

Αλεξάνδρα Ζερβού: ένα ποίημα

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ   Γνώριζε μια μοναδική ιστορία, αλληγορία διδακτική, που την επαναλάμβανε με λιγοστές παραλλαγές, μήπως και συνετίσει τη θυμωμένη ανήλικη. Ήταν για μια σεμνή που προχωρούσε. Και μια ακατάστατη, σαρκαστική [ … ]

Αλεξάνδρα Ζερβού: ένα ποίημα  

 ΤΟ ΠΑΡΙΣΙΝΟ ΜΑΝΤΙΛΙ     Της ταίριαζε αυτό το ικετήριο δώρο, τεράστιο κι ολομέταξο. Τόσο ακατάλληλο να δέσει μια πληγή, ή να σφουγγίσει δάκρυα, ή ν’ αποχαιρετήσει. Όμως, χωρούσε μια [ … ]

Αλεξανδρα Ζερβού: ένα ποίημα

ΧΡΥΣΟΡΡΗΜΟΣΥΝΗ*  Λιγόλογη και μετρημένη  και μ΄ένα τεντωμένο δάχτυλο που ακύρωνε τις φράσεις της, επί δεκαετίες  ενηλικιωνόταν. Κόσμια και σιγανή, συμπύκνωνε το βιογραφικό της σε μια μοναδική  παράγραφο κι ας είχε  [ … ]

Αλεξάνδρα Ζερβού: Ένα ποίημα

Οι ιστορίες της Ωραίας Κοιμωμένης    Ξύπνησα ξαφνικά!  Ανήξερη, παραμυθένια, με τα φερσίματα του αλλοτινού καιρού, πανέμορφη σαν ρόδο ανθοπωλείου. Με λάτρεψε ο αφυπνιστής μου κι άλλοι πρίγκιπες κι ας [ … ]

Αλεξάνδρα Ζερβού: Η διασκευάστρια  

Χωρίς   ωράριο πλήρες ,  δίδασκε σε Γυμνάσιο κοριτσιών. Τραγουδούσε  τις Κυριακές στο εθνικό Ωδείο.  Ακροατήρια πολύ βαριεστημένα!  Αλλοίωνε τις  ιστορίες της, να ζωηρέψουν:   -« Μονάχη της , όλο φοβέρες [ … ]

Αλεξάνδρα Ζερβού: ένα ποίημα      

Η ζυγαριά και η  τράπουλα Στην πύλη του Παράδεισου,  Τον κέρδισε στο χαρτοπαίγνιο.  Γελώντας καλοκάγαθα, Εκείνος κατένευσε ν’ ανταποδώσει τη φιλοξενία, να τον δεχτεί για να συγκατοικήσουν,  ώς και να [ … ]