Loading...

PAUL VERLAINE: Φθινοπωρινό τραγούδι -Μεταφρ. Αντώνη Θ. Παπαδόπουλου

Του φθινοπώρου οι συχνοί, οι ασταμάτητοι λυγμοί καθώς ξεσπούνε με μιαν ανία αβάσταχτη την τρυφερή μου την καρδιά έρχονται και χτυπούνε. Κι όταν ο χρόνος ο πικρός μέσα στη θλίψη [ … ]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος: ένα ποίημα

ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΗΘΗΚΕ   Φαντάστηκε τη ζωή του σαν βιβλίο και χάρηκε. Θα μπορούσε να γυρίσει άσκοπα τις σελίδες, να πηδήξει τα δυσάρεστα κεφάλαια, να ξαναβάλει το βιβλίο στο ράφι, γυρεύοντας [ … ]

Πωλ Βερλαίν: Τ’ ολόλευκο φεγγάρι – Μετάφραση: Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

Λάμπει τ’ ολόλευκο φεγγάρι μέσα στα δέντρα τα πυκνά, σε κάθε τρυφερό κλωνάρι και μια φωνούλα αρχινά κάτω από τη φυλλωσιά…   ‘Ω, αγάπη μου γλυκιά.   Βαθύς καθρέφτης, μιαν [ … ]

Αντώνης Παπαδόπουλος: ένα ποίημα για την Ημέρα Ποίησης – Χρυσάνθη Καραούλη: Πώς να μιλήσεις σ’ έναν ποιητή;

 ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ Μιλούσε για το όμορφο ταξίδι του, εκστατικός ακόμα με το φτερούγισμα των γλάρων και με το χάδι της όστριας στα μαλλιά στον ποιητή. Αυτός κρύβοντας το φρέσκο ακόμα [ … ]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος: ένα ποίημα

  ΕΝΑ ΚΥΝΗΓΙ Το ξέρω πως ο καιρός είναι πολύτιμος. Πως τα λουλούδια και ο έρωτας κρύβουν πίσω τους δίχτυα απλωμένα σαν τις αράχνες. Το παράδειγμα, όμως, του Οδυσσέα δεν [ … ]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος: ένα ποίημα

ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ   Μου ‘λεγες πως οι τοίχοι έχουν αυτιά κι εγώ χαιρόμουνα που κάποιος θα μπορούσε να μ’ ακούσει. Από τότε έμαθα να κλείνομαι σπίτι νωρίς. Ξεκρέμασα τα κάδρα για [ … ]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος: Ένα ποίημα

ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ Κάποιες στιγμές περνούν και φεύγουν χωρίς να χάνονται, ακουμπώντας πάνω μας, περνούν μέσα μας. Υπνωτίζουν τη μέρα. Τη νύχτα κρύβονται στο κρεβάτι λοιδορώντας τα όνειρα ή πάλι σαρκάζουν [ … ]