Loading...

Αντώνης Παπαδόπουλος: ένα ποίημα για την Ημέρα Ποίησης – Χρυσάνθη Καραούλη: Πώς να μιλήσεις σ’ έναν ποιητή;

 ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ Μιλούσε για το όμορφο ταξίδι του, εκστατικός ακόμα με το φτερούγισμα των γλάρων και με το χάδι της όστριας στα μαλλιά στον ποιητή. Αυτός κρύβοντας το φρέσκο ακόμα [ … ]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος: ένα ποίημα

  ΕΝΑ ΚΥΝΗΓΙ Το ξέρω πως ο καιρός είναι πολύτιμος. Πως τα λουλούδια και ο έρωτας κρύβουν πίσω τους δίχτυα απλωμένα σαν τις αράχνες. Το παράδειγμα, όμως, του Οδυσσέα δεν [ … ]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος: ένα ποίημα

ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ   Μου ‘λεγες πως οι τοίχοι έχουν αυτιά κι εγώ χαιρόμουνα που κάποιος θα μπορούσε να μ’ ακούσει. Από τότε έμαθα να κλείνομαι σπίτι νωρίς. Ξεκρέμασα τα κάδρα για [ … ]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος: Ένα ποίημα

ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ Κάποιες στιγμές περνούν και φεύγουν χωρίς να χάνονται, ακουμπώντας πάνω μας, περνούν μέσα μας. Υπνωτίζουν τη μέρα. Τη νύχτα κρύβονται στο κρεβάτι λοιδορώντας τα όνειρα ή πάλι σαρκάζουν [ … ]

Paul Verlaine «Θα ‘ναι λοιπόν…» Aπόδοση: Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

Θα ’ ναι λοιπόν…. Θα ‘ναι, λοιπόν μια μέρα φωτεινή: Λαμπρός ο ήλιος στη χαρά θα συμμετέχει…. Την ομορφιά σου μες στα νυφικά πιο όμορφη να κάνει θα προσέχει. Γαλάζια [ … ]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος: Ένα ποίημα  

ΤΟ ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ Αιχμάλωτη στο κάδρο μένει ακόμα η στιγμή. Μα κάποτε μπορεί και ξεγλιστράει. Τρέχει τότε στον τοίχο, Στάζει στο πάτωμα. Απλώνεται στα έπιπλα, στα χαλιά, στα ρούχα. Εκεί συναντάει [ … ]

Paul Verlaine, NEVERMORE – Απόδοση: Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

Αχ, μνήμη, μνήμη μου, γιατί; Μ’ ασθενικόν αγέρα στου φθινοπώρου την πνοή μια κίσσα επετούσε και το δασάκι το χλωμό μια ηλιαχτίδα πέρα, σαν το αγέρι έπεφτε, μονότονα εφωτούσε.. Μαζί [ … ]