Loading...

Γιάννης Κονδυλόπουλος: Πέντε ταξίδια στην εποχή του κορωνοϊού

                                                       I   Ταξίδια δύο τετραγώνων. Με πλοηγούς σκυλιά μικρά-μεγάλα. Βλέμμα αλαφιασμένο σ΄ έρημους δρόμους-εκθετήρια αυτοκινήτων. Καθένας [ … ]

Γιάννης Κονδυλόπουλος: ένα αφήγημα

                           Αληθινή ιστορία   πάρε μαζί σου το παιδί […] / και μάθε του να μελετά τα δέντρα. Γιώργος Σεφέρης, Μυθιστόρημα: ΙΖ΄ Αστυάναξ. Στο Ποιήματα, Αθήνα: Ίκαρος.                    Τη φύτεψε [ … ]

Γιάννης Κονδυλόπουλος: ένα ποίημα

ΟΦΕΙΛΕΣ   Μπορεί να μοιάζουν τίποτε όλα αυτά: να γράφεις και να σε διαβάζουνε πέντε-έξι, να σιωπάς και να νομίζουν πως κραυγάζεις. Όπως, ωστόσο, κι αν το δεις, είτε αυτόκλητος [ … ]

Γιάννης Κονδυλόπουλος: ένα ποίημα

 ΤΑΠΕΤΣΑΡΙΑ ΤΟΥ ’70 Στο παιδικό δωμάτιο ταπετσαρία του Εβδομήντα. Δωμάτιο βορινό, γεμάτο υγρασία. Να μένουνε στεγνά τα όνειρά μας. Να κρύβει τους κακοσοβαντισμένους τοίχους, μην αντικρίσουμε –μικρά παιδιά– τον Χρόνο [ … ]

Γιάννης Κονδυλόπουλος: ένα ποίημα

Yucca gloriosa   Μετακομίζοντας μας χάρισες τη γιούκα που κοσμούσε το μπαλκόνι σου.   Φυτό ανθεκτικό·  ιδανικό για χώρους εξωτερικούς· εξίσου απειλητικό και αδιάφορο –όπως οι περισσότεροι τριγύρω· άγκυρα τόσο [ … ]

Γιάννης Κονδυλόπουλος: Της Αγια-Σοφιάς

Όχι, δεν ήταν τόσο η παρέλαση ούτε η κόκκινη πομπή που τον οδήγησε εκεί ζερβά που κάθονταν οι των Ρωμαίων βασιλείς· ούτε που αντηχήσανε στον θόλο οι ύμνοι τους αλλόκοτοι [ … ]

Γιάννης Κονδυλόπουλος: Ένα ποίημα

FAKE NEWS Πληθαίνουν τελευταία οι αναφορές περί της εγκυρότητoς της ύπαρξής μου. Σταμπάρονται παλιές φωτογραφίες μου -με γκρι σημάνσεις- ως αναξιόπιστες. Σημάνσεις και για τις απόψεις και τις αναρτήσεις μου [ … ]

Γιάννης Κονδυλόπουλος: Παυλίνα Παμπούδη, Παράξενες κι ακόμα πιο παράξενες ιστορίες – Εκδ. Καλειδοσκόπιο, 2020  

  “Η Παυλίνα στη χώρα των θαυμάτων”               Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια Ποιήτρια που τη λέγανε Παυλίνα (ας την πούμε γι’  αυτό Π. Π.). Από πολύ νέα [ … ]

Γιάννης Κονδυλόπουλος: Ένα ποίημα  

Πιλάτος και Κλαυδία Σαν ν’ άρχισε να μου αρέσει του Επιτρόπου Ιουδαίας η θητεία, ω Κλαυδία. Όχι, δεν είναι τα πολύτιμα, τα πορφυρά ενδύματα ούτε τα εξαίσια αρώματα του κέδρου [ … ]