Loading...

Καίτη Παυλή: Δυο ποιήματα

Ξημέρωμα στην Ιντλίμπ   Τόσος σωρευμένος πόνος Σε ερείπια πόλεων οδύνη τόση Κραυγές, οιμωγές, θάνατος Και πατημασιές πολέμου πάλι;   Ξύπνησα με φοβερές βροντές και λάμψεις Κι άκουσα του παιδιού [ … ]

Καίτη Παυλή: Δυο ποιήματα

Ανύψωση   Ψήγματα μόνο Μέσα στη σκοτεινή ζωή μας Ψήγματα αδάμαντα και χρυσού Στις καθημερινές μας πράξεις Στις συναντήσεις μας και τις χειρονομίες Σε χρόνο ανύποπτο περνούν Οι μεγάλες αλήθειες [ … ]

Καίτη Παυλή: Ανατολή

 Ένα παλίμψηστο                                                                                                                                         Το πώς και το γιατί  τώρα- μετά από τόσα χρόνια- ξετρύπωσε από μέσα μου κι αναδύθηκε μπροστά μου πάλι σαν ζωντανός ο Χατζημιχαήλ, με τρόπο μαγικό, με [ … ]

Καίτη Παυλή: Συγκάτοικοι

Τούτες τις μέρες της Άνοιξης που γίναμε αίφνης τρεις κλεισμένοι μέσα στο σπίτι, περπατώ σε τεντωμένο σκοινί καθημερινά. Σιγανοπερπατώ, κινούμαι σιωπηλά, αναστέλλω κάθε επιθυμία για ωραίες απολαύσεις. Πώς να ισορροπήσω [ … ]

Καίτη Παυλή: Το πρόβατο  

Το πρόβατο, πολύ μεγαλόσωμο με κάτασπρα τα σγουρά μαλλιά του και ζωηρό το προβατίσιο βλέμμα του, σχεδόν χαμογελούσε σαν άνθρωπος και φαινόταν ευτυχισμένο μέσα στο πλούσιο ψηλό γρασίδι. Μέχρι τα [ … ]

Καίτη Παυλή: Dictator Covid -19

Πού εμφωλεύεις πάλι σήμερα μικρό, μικρότατο ον, αόρατο, απειροελάχιστο και απεχθές; Ήσουν στο πέτο του φίλου που με οικειότητα ακούμπησα,  ξεχνώντας τις εντολές; Ή μήπως εμφωλεύεις στον «άρτον τον επιούσιον» [ … ]