Loading...

Κωνσταντίνα Σώζου: ένα ποίημα

  ΠΙΝΑΚΙΔΑ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΥ Μην μου ξαναπείς να έρθω στα όνειρά σου Ξέρω απ’ την αρχή πώς τελειώνουν. Τρως αμίλητος στο τραπέζι απέναντί μου Και πάντα κοιτάς τη σκιά μου στον [ … ]

Kωνσταντίνα Σώζου-Κύρκου: ένα ποίημα

Ο ΧΡΟΝΟΣ Ο χρόνος σκόνη στα μπαλκόνια και στα κάγκελα, Πάνω τους γράφουν τα ιερογλυφικά τους Τα περιστέρια. Ο χρόνος πάχνη, χιόνι στις σκεπές, Μάταια τα χελιδόνια προσπαθούν Να φτιάξουν [ … ]

Κωνσταντίνα Σώζου: ένα ποίημα

ΝΤΟΜΙΝΟ   Δεν το ‘ξερα ότι μερικά θηλαστικά Απορρίπτουν τα μικρά τους Όταν τα φροντίσει ανθρώπινο χέρι Άλλο απ’ το δικό τους το ηγεμονικό Το μισάνθρωπο. Θα ‘χα φύγει. Κάτι [ … ]

Κωνσταντίνα Σώζου: Ένα ποίημα

ΠΩΣ ΝΑ ΣΕ ΠΕΙΣΩ; Στο δρόμο μας για το χωριό, στην Εθνική, Σου δείχνω ένα γυάλινο, ψηλό κτίριο, Πώς τα τζάμια σχηματίζουνε περίτεχνα Σχέδια και γωνίες, πώς λαμποκοπάνε. Μου λες [ … ]

Κωνσταντίνα Σώζου- Κύρκου: ένα ποίημα

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Είμαστε στη θάλασσα Βαθιά, κάτω απ’ το νερό Οι δυο μας. Συνήθως το φοβάμαι το νερό, Αλλά όχι τώρα. Αναπνέουμε κανονικά, χωρίς μάσκες, Ή έτσι μου φαίνεται τουλάχιστον. [ … ]