Loading...

Κατηγορία: ΤΕΧΝΗ

Φράνσις Μπέικον στο τετράγωνο: του Τσαρλς Γιομπλόνσκι, κατά κόσμον Κώστα Ξ. Γιαννόπουλου  

I. Φράνσις Μπέικον ο ζωγράφος της ωμότητας       Στα σαράντα του έκανε την πρώτη ατομική του έκθεση. Κανονικά έπρεπε να δείχνει τα σημάδια της μέσης ηλικίας. Αλλά αυτός έμοιαζε [ … ]

Μαρία Κοτοπούλη: Ο στρατηγός κάνει φασαρία στην πλατεία, του Μάκη Τσίτα – στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά  

  Στην καρδιά του Πειραιά δεσπόζει  το πανέμορφο Δημοτικό Θέατρο, ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα, χτισμένο τον 19ο αιώνα, σε σχέδια του Ιωάννη Λαζαρίμου, που μαγνητίζει τον περαστικό και καθηλώνει τον επισκέπτη. [ … ]

Γιούλη Ζαχαρίου:  Ο κόσμος είναι μια έρημος; “Ένας ελέφαντας στέκεται ακίνητος”   σκηνοθεσία Χου Μπο   2018

    Είναι δυνατόν σήμερα, την εποχή των multicinema και του Netflix, η πρώτη, κάθε άλλο παρά διασκεδαστική, 4ωρη κινέζικη ταινία του άγνωστου 29χρονου Χου Μπο, να γεμίζει ασφυκτικά μια [ … ]

Τσαρλς Γιομπλόνσκι, κατά κόσμον Κώστας Ξ. Γιαννόπουλος: Ο Βαν Γκογκ, Οι 2 καρέκλες, ο Αρτώ και ο αυτόχειρας της κοινωνίας

 Ας υποθέσουμε πως ο Αρτώ απέσπασε την λογοτεχνία από την Αστυνομία, το θέατρο από την Ιατρική, όπως διατείνεται ο Heiner Mueller, και την ζωγραφική από την Ψυχιατρική. Ας υποθέσουμε πως [ … ]

Νόρα Βιγιόν (aka Έφη Φρυδά): Βίνσεντ Βαν Γκογκ, Έναστρη νύχτα.

«Καμία βεβαιότητα δεν έχω, βλέποντας όμως τ’ αστέρια μπορώ να ονειρευτώ!» Βίνσεντ Βαν Γκογκ. Ο Βαν Γκογκ ζωγραφίζει την Έναστρη νύχτα από το κελί του στο άσυλο φρενοβλαβών του Σαιντ [ … ]

Κωστής Ζ. Καπελώνης: Δεν θέλω να βλέπω θέατρο…

Με πληγώνει, αυτός ο χυλός των παραστάσεων χωρίς ιδεολογία, χωρίς αντικείμενο, χωρίς σκοπό, που εξυπηρετεί εισπρακτικές ή ψυχονευρωτικές αγωνίες.  Το θέατρο γύρω μας είναι τριών ειδών. Αυτό που θέλει να [ … ]

Δημοσθένης Κόντος: ….της Καπερναούμ!    

Τότε ήρξατο ονειδίζειν θεάς πόλεις εν αις εγένοντο αι πλείσται δυνάμεις αυτου, ότι ου μετενόησαν… και συ Καπερναούμ, η εως του ουρανου υψωθείσα έως άδου καταβιβασθήει (Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο Κεφ. [ … ]

Γιολάντα Σακελλαρίου: «Βόυτσεκ» της ομάδας Ξανθίας, στο Θέατρο Σημείο

Οι πρώτες εμπειρίες μου από τον Βόυτσεκ του Γκέοργκ Μπύχνερ ήταν στον κινηματογράφο, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 από το γερμανό σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτσογκ και αργότερα, στα πλαίσια του [ … ]

Ανθούλα Δανιήλ: Πεθαίνω σα χώρα του Δημήτρη Δημητριάδη – Στο θέατρο Βίος

Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα· και πεθαίνουμε … (Θόδωρος Αγγελόπουλος, Το βλέμμα του Οδυσσέα) [ … ]

Δημήτρης Καλοκύρης: ΑΠΟ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΑΟΡΑΤΑ ΥΛΙΚΑ

Πάντοτε με γοήτευαν οι διφυείς καλλιτέχνες, αυτοί δηλαδή που πατούν με το ένα πόδι στο λόγο και με το άλλο στiς νότες ή τις εικόνες, κατηγορία που περιλαμβάνει στη σύγχρονη [ … ]

Γιούλη Ζαχαρίου: Με το μάτι της  Ίριδας “Δύση Ηλίου”  (Sunset)  σκην. Λάζλο Νέμες , 2018

Ας το πάρουμε απόφαση όλοι, θιασώτες και πολέμιοι: ο Νέμες δεν έχει σκοπό να βάλει νερό στο κρασί του… Όπως και στον Γιό του Σαούλ, εξακολουθεί να ερευνά νέους τρόπους [ … ]