Loading...

Κατηγορία: Πρώτη Ύλη

Παυλίνα Παμπούδη: ΝΥΧΤΟΛΟΓΙΟ ΧΧΧΙ

Ανέβαινε ουράνιο τόξο στη συνείδηση που έπεφτε σε ύπνωση Παίρναμε σχήμα σύννεφου πολύφορου Τι ευφορία Για δευτερόλεπτα ξανά Οι άνθρωποί μας όλοι σε ανάπαυση, ψυχών συστάδα Σε γραφικό, απλό Παράδεισο [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο XXVIII

Δεν είχε πέρασμα, θα ήταν αδιέξοδο, μα προχωρούσα. Από τυφλό σημείο σε τυφλό σημείο άναβαν τα άστρα Αναγκασμένος ξαφνικά αυτόφωτος Απέχοντας από Θεό και άνθρωπο, μια πολυμορφική οδύνη Γραμμή έγραφα [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο XXVII

Είμαι πολύ καιρό εδώ; Ή μόλις ήρθα; Κρύπτη, κουτί του Στρέντιγκερ ή σώμα; Άγνωστο περιβάλλον Αδιάγνωστο, αγνώριστο Τι στρίμωγμα, μόλις χωράω, κορεσμένος χρόνος Αυτά τα μπάζα ήταν τα εφόδια μου, [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο XXIV

Κοιμάμαι – ύλη ασταθής, πιο ασταθής Υπόνοιες διάσπασης, πού είσαι; Παλεύω τα σεντόνια Μορφή να πάρω, ποια μορφή; Εικόνες σε καλειδοσκόπιο Αποχωρίζονται, σμίγουν ξανά, αποχωρίζονται Πανσέληνος σε έξι, σε δώδεκα [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: Από το Νυχτολόγιο Αυγούστου ΧΧΙΙ  

 Με βύζαινε ο ύπνος, λιγόστευα, αραίωνα Ήταν οδύνη, ήταν ηδονή, ήταν Αυτό που πύκνωνε έξω τον άπειρο χρόνο-   Άκουγα κάτι σαν λαχάνιασμα, ποιος ανηφόριζε; Θυμήθηκα: ο ταχυδρόμος Κάθιδρως,  χρόνια    [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο Αυγούστου  XXI

Απ’ το κουβάρι των νυχτών ξετυλιγόταν μαύρος μίτος Μ’ ακολουθούσε όπου κοίταζα, κοίταζα επίμονα Παραμονεύοντάς με, ένα βήμα πιο μπροστά Μέχρι που πύκνωνε τόσο το νόημα Σε φράση αδιέξοδη Που [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο Αυγούστου XVII

-Μη γέρνεις πλάι μου, μη με ραμφίζεις θα πέσουμε μαζί και θα κολλήσουμε μαζί στις ξόβεργες Θήραμα φτερωτό, ελάχιστο, σχεδόν αόρατο Με χρώματα Τέσσερα πόδια δυο κεφάλια   -Έλα, ησύχασε [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: ένα κείμενο στη μνήμη του Ποιητή Τάσου Λειβαδίτη (20/4/22 – 30/10/88)

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ   Απόπειρα συνάντησης   Ο μεγαλόσωμος άντρας άνοιξε λίγο την πόρτα και μου μισοφανερώθηκε· έβλεπα μόνο την αριστερή του πλευρά. (Από εκείνη τη βροχερή μέρα συνεχίζει πάντα να [ … ]