Μάτια κλειστά, κλειστό δωμάτιο, στόμα, αυτιά Φωλιάζοντας βαθιά μες στη δική του νύχτα το καθένα Όντα ημίθεα και παίζουμε Απομυζώντας μ’ εκατό βεντούζες το ’να τ’ άλλο Σε κίνηση [ … ]
Κατηγορία: Πρώτη Ύλη
Παυλίνα Παμπούδη: ΝΥΧΤΟΛΟΓΙΟ ΧΧΧΙ
Ανέβαινε ουράνιο τόξο στη συνείδηση που έπεφτε σε ύπνωση Παίρναμε σχήμα σύννεφου πολύφορου Τι ευφορία Για δευτερόλεπτα ξανά Οι άνθρωποί μας όλοι σε ανάπαυση, ψυχών συστάδα Σε γραφικό, απλό Παράδεισο [ … ]
Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο XXX
Σα να ’χανε τα πάντα προς στιγμήν αποσυρθεί Μες στο κουτί (άραγε της Πανδώρας ή του Σρέντιγκερ;) Έμεναν μόνο ένα εσύ κι ένα εγώ, πιο τρομαγμένο Γνώριζαν Μέλλον δεν [ … ]
Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο XXVIII
Δεν είχε πέρασμα, θα ήταν αδιέξοδο, μα προχωρούσα. Από τυφλό σημείο σε τυφλό σημείο άναβαν τα άστρα Αναγκασμένος ξαφνικά αυτόφωτος Απέχοντας από Θεό και άνθρωπο, μια πολυμορφική οδύνη Γραμμή έγραφα [ … ]
Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο XXVII
Είμαι πολύ καιρό εδώ; Ή μόλις ήρθα; Κρύπτη, κουτί του Στρέντιγκερ ή σώμα; Άγνωστο περιβάλλον Αδιάγνωστο, αγνώριστο Τι στρίμωγμα, μόλις χωράω, κορεσμένος χρόνος Αυτά τα μπάζα ήταν τα εφόδια μου, [ … ]
Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο XXV
«Και, άνοιξε τώρα τα μάτια» είπε, «είναι νύχτα Ναι, ήταν νύχτα εξαρχής, θα είναι πάντα, όμως Άνοιξέ τα Δεν είδες τίποτα ακόμα, να κοιτάξεις κι άλλο Στο σκοτάδι [ … ]
Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο XXIV
Κοιμάμαι – ύλη ασταθής, πιο ασταθής Υπόνοιες διάσπασης, πού είσαι; Παλεύω τα σεντόνια Μορφή να πάρω, ποια μορφή; Εικόνες σε καλειδοσκόπιο Αποχωρίζονται, σμίγουν ξανά, αποχωρίζονται Πανσέληνος σε έξι, σε δώδεκα [ … ]
Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο ΧΧΙΙΙ
«Και να θυμάσαι» είπε, «δεν έχει σημασία τι Όμως να το θυμάσαι, οπωσδήποτε: είναι η αλήθεια Λήθη σημαίνει άγνοια, να το θυμάσαι.» Ποιος έδινε την εντολή, σε ποιον Νερό [ … ]
Παυλίνα Παμπούδη: Από το Νυχτολόγιο Αυγούστου ΧΧΙΙ
Με βύζαινε ο ύπνος, λιγόστευα, αραίωνα Ήταν οδύνη, ήταν ηδονή, ήταν Αυτό που πύκνωνε έξω τον άπειρο χρόνο- Άκουγα κάτι σαν λαχάνιασμα, ποιος ανηφόριζε; Θυμήθηκα: ο ταχυδρόμος Κάθιδρως, χρόνια [ … ]
Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο Αυγούστου XXI
Απ’ το κουβάρι των νυχτών ξετυλιγόταν μαύρος μίτος Μ’ ακολουθούσε όπου κοίταζα, κοίταζα επίμονα Παραμονεύοντάς με, ένα βήμα πιο μπροστά Μέχρι που πύκνωνε τόσο το νόημα Σε φράση αδιέξοδη Που [ … ]
Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο Αυγούστου XVII
-Μη γέρνεις πλάι μου, μη με ραμφίζεις θα πέσουμε μαζί και θα κολλήσουμε μαζί στις ξόβεργες Θήραμα φτερωτό, ελάχιστο, σχεδόν αόρατο Με χρώματα Τέσσερα πόδια δυο κεφάλια -Έλα, ησύχασε [ … ]
Παυλίνα Παμπούδη: ένα κείμενο στη μνήμη του Ποιητή Τάσου Λειβαδίτη (20/4/22 – 30/10/88)
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ Απόπειρα συνάντησης Ο μεγαλόσωμος άντρας άνοιξε λίγο την πόρτα και μου μισοφανερώθηκε· έβλεπα μόνο την αριστερή του πλευρά. (Από εκείνη τη βροχερή μέρα συνεχίζει πάντα να [ … ]