Loading...

Κατηγορία: Πεζογραφία

Αρχοντούλα  Διαβάτη: ΒΑΒΥΛΩΝΑ, Θεσσαλονίκη, Ιούλιος 2019  

Η φίλη μου η Θεανώ,  «μαζί γεννηθήκαμε», έλεγε και μ’ αγκάλιαζε, « μαζί θα πεθάνουμε», με αποτέλειωνε ξεκαρδισμένη στα γέλια. Ήταν τότε ο θάνατος ακριβώς ένα ανέκδοτο, να γελάσουμε με [ … ]

Δημήτρης Βαρβαρήγος: Ασταθή τα ανθρώπινα

Τι ωραία που ακούγεται η βροχή. Από παιδί, πάντα μου άρεσε…Περίεργο, όταν βρέχει σταματάει το μυαλό μου και βρίσκω ηρεμία. Είναι θεραπευτικό να μη σκέπτεσαι συνέχεια, αλλά στον μεγάλο άνθρωπο [ … ]

 Μιχάλη Κ. Γριβέα: «Ανελκύστε τη σελήνη!»  

Ανελκύστε τη Σελήνη! – ανελκύστε τη Σελήνη! κραύγαζαν αλαλάζοντας τα πλήθη. Μυριάδες εκατομμύρια άνθρωποι, τρομοκρατημένοι,  είχαν μαζευτεί στις ακτές κάνοντας λιτανείες και παρακλήσεις στους θεούς να σηκώσουν το φεγγάρι από [ … ]

Λίζα Διονυσιάδου: Η Αχμάτοβα στο Παρίσι

Προσγειωθήκαμε στο Αεροδρόμιο “Σαρλ ντε Γκολ”.  Με λεωφορείο φθάσαμε στο κέντρο. Το κατάλυμά μας, ένα μικρό, μπουτίκ ξενοδοχείο, βρισκόταν στην περιοχή του πύργου του Άιφελ. Τις πρώτες μέρες τις περάσαμε [ … ]

Ευρυδίκη Περικλέους Παπαδοπούλου: Η Συνάντηση

Ένας αγριοκυπάρισσος υπήρχε στην αυλή του σπιτιού στην κατεχόμενη Γιαλούσα, δυο τρεις κακοξηλωμένες τόνενες καρέκλες, τενεκέδες λαδιού και βενζίνης με κατιφέδες και γεράνια στη σειρά, ένας αλάς (αλόη) που κρυβόταν [ … ]

Έφη Φρυδά: Φανταστική συνομιλία με τον Ντύλαν Τόμας  

«Ψηλά, πάνω από το σπίτι που αντίκριζε τους λόφους Τζάρβις, πέρα μακριά, ορθωνόταν ένας πύργος για να κτίζουν φωλιές τα πουλιά της μέρας κι οι κουκουβάγιες να στροβιλίζονται γύρω του [ … ]

Περί ομορφιάς και άλλων δαιμόνιων συναισθημάτων

Η ομορφιά είναι συναίσθημα, από τα πιο δαιμόνια. Είναι ένα παλιό, μισοερειπωμένο κτίριο που το επισκευάζεις διαρκώς και κατάφερες, επιτέλους, να το φέρεις στα ίσια του μια ξεδοντιασμένη γραία που [ … ]

Λίζα Διονυσιάδου: Νερά στη στέγη  

Το νερό έτρεχε ασταμάτητα, σε απόσταση μιας αγκαλιάς από τον βορινό τοίχο, αδιαφορώντας αν ήταν μέρα ή νύχτα, άνοιξη ή χειμώνας. Το σπίτι ήταν πνιγμένο στη βλάστηση. Πικροδάφνες και κυπαρίσσια, [ … ]

Κώστια Κοντολέων:  Να ζεις και να πεθαίνεις στην Ville d’ Avray

Ήταν σε μια σκοτεινή αίθουσα που αιχμαλωτίστηκαν στην σαγήνη της ταινίας.  Σύμβολο και σταθμός στην ζωή τους –θα γινότανε.  Κι ήταν τότε κι εκεί, σ’ αυτήν την σκοτεινή αίθουσα, που [ … ]

Έρικ Σμυρναίος: Ένα πολύ παράξενο παπούτσι

Η Ιρλανδία, το σμαράγδινο νησί όπως την έχουν ονομάσει οι κάτοικοί της, είναι ένας τόπος μαγεμένος. Εκτεθειμένη στα ρεύματα και την υγρή ανάσα του Ατλαντικού Ωκεανού, παραμένει διαποτισμένη από τη [ … ]