Loading...

Κατηγορία: Πεζογραφία

Έφη Φρυδά: Φανταστική συνομιλία με τον Ντύλαν Τόμας  

«Ψηλά, πάνω από το σπίτι που αντίκριζε τους λόφους Τζάρβις, πέρα μακριά, ορθωνόταν ένας πύργος για να κτίζουν φωλιές τα πουλιά της μέρας κι οι κουκουβάγιες να στροβιλίζονται γύρω του [ … ]

Περί ομορφιάς και άλλων δαιμόνιων συναισθημάτων

Η ομορφιά είναι συναίσθημα, από τα πιο δαιμόνια. Είναι ένα παλιό, μισοερειπωμένο κτίριο που το επισκευάζεις διαρκώς και κατάφερες, επιτέλους, να το φέρεις στα ίσια του μια ξεδοντιασμένη γραία που [ … ]

Λίζα Διονυσιάδου: Νερά στη στέγη  

Το νερό έτρεχε ασταμάτητα, σε απόσταση μιας αγκαλιάς από τον βορινό τοίχο, αδιαφορώντας αν ήταν μέρα ή νύχτα, άνοιξη ή χειμώνας. Το σπίτι ήταν πνιγμένο στη βλάστηση. Πικροδάφνες και κυπαρίσσια, [ … ]

Κώστια Κοντολέων:  Να ζεις και να πεθαίνεις στην Ville d’ Avray

Ήταν σε μια σκοτεινή αίθουσα που αιχμαλωτίστηκαν στην σαγήνη της ταινίας.  Σύμβολο και σταθμός στην ζωή τους –θα γινότανε.  Κι ήταν τότε κι εκεί, σ’ αυτήν την σκοτεινή αίθουσα, που [ … ]

Έρικ Σμυρναίος: Ένα πολύ παράξενο παπούτσι

Η Ιρλανδία, το σμαράγδινο νησί όπως την έχουν ονομάσει οι κάτοικοί της, είναι ένας τόπος μαγεμένος. Εκτεθειμένη στα ρεύματα και την υγρή ανάσα του Ατλαντικού Ωκεανού, παραμένει διαποτισμένη από τη [ … ]

Αθηνά Κεσίσογλου: ΜΥΡΤΙΣ  

            Είμαι μια βελονιά στο στρίφωμα της Ιστορίας. Πατέρας μου ο Χρόνος ράφτης και μητέρα μου η Ζωή, επιδέξια υφάντρα της ανάσας εκατομμυρίων εμψύχων και αψύχων όντων αυτού του κόσμου. [ … ]

Φάνης Κωστόπουλος: Το   Διαγούμισμα  

Στη Μιχαήλ Βόδα, το δρόμο των παιδικών  μου χρόνων, και δίπλα ακριβώς στο πατρικό μου υπήρχε, στα χρόνια του Εμφύλιου Πολέμου, ένα διώροφο και νεόχτιστο σπίτι με μοντέρνα αρχιτεκτονική. Ήταν, [ … ]