Loading...

Ετικέτα: αφιέρωμα

Λένη Ζάχαρη: «Σκιτσογραφίες 5×5: Χρήστος Δ. Αντωνίου»

Δραπετσώνα. Σα να ‘ταν χτες θυμάμαι τα χαμηλά προσφυγικά σπίτια με τα σάπια ντουβάρια, το πισσόχαρτο στη στέγη, τις εφημερίδες στα παράθυρα και μια γλαστρούλα με βασιλικό. Τη γκαζιέρα στη [ … ]

Λένη Ζάχαρη: «Σκιτσογραφίες 5×5: Κώστας Γιαννόπουλος»

Ζωγράφος Το μόνο που αδυνατεί να κάνει ο ζωγράφος είναι να σεργιανίσει μέσα σ’ ένα πίνακά του, να δει τους μαιάνδρους των ποταμών που ζωγράφισε, να τραγουδήσει το τραγούδι της [ … ]

Λένη Ζάχαρη: «Σκιτσογραφίες 5×5: Έφη Φρυδά»

Γραφή Ο συγγραφέας ως προσωπείο προσώπου που επείγεται να εκφραστεί. Επίμονο προσωπικό αίτημα: να βρω τον τρόπο να γράφω (και να διαβάζω) ενώ κολυμπώ. Για την ιδανική ανακουφιστική ανάσα σε [ … ]

Ελένη Λιντζαροπούλου:  Για την «τιμή» του Santa Claus ρε γαμώτο!  

Το σύμβολο «Santa», αυτό που πολλές φορές ενοχοποιούμε, εμείς οι «της εκκλησίας», ως αίτιο της υπερκατανάλωσης, φαίνεται να είναι σχεδόν ακαταμάχητο. Επιμένουμε μάλιστα να το αντιδιαστέλλουμε, πλείστοι θεολογούντες, με τον [ … ]

Λένη Ζάχαρη: «Σκιτσογραφίες 5×5: Δήμητρα Σταυρίδου»

  Ιόνιο πέλαγος Πάντοτε ήμουν παιδί του Αιγαίου, του μελτεμιού που σε τρελαίνει, του κατάξερου τοπίου και του γυμνού φωτός που σε λιώνει πάνω στην ξασπρισμένη πέτρα. Τώρα, πώς βρέθηκα [ … ]

Λένη Ζάχαρη: «Σκιτσογραφίες 5×5: Παυλίνα Παμπούδη»

Κόκκινο Ως χρώμα είναι, προφανώς, μια ψευδαίσθηση (μια που ένα όντως ον, όπως η γάτα ή ο σκύλος δεν μπορεί να το διακρίνει.) Ως διάθεση θεωρείται επικίνδυνο και ενδιαφέρον. Ως [ … ]

Λένη Ζάχαρη: «Σκιτσογραφίες 5×5: Γεωργία Παπαδάκη»

Γλώσσα Το δημιούργημα αυτό της ανθρώπινης νόησης, που αποτελεί όχι απλώς ένα όργανο επικοινωνίας αλλά εργαλείο έκφρασης σκέψεων και συναισθημάτων, σφραγίζεται τραγικά από μια αδυναμία: Δεν μπορεί, δυστυχώς, η γλώσσα [ … ]

Λένη Ζάχαρη: «Σκιτσογραφίες 5×5: Λίζα Διονυσιάδου»

Χιόνι Το χιόνι, αυτό το λευκό εξαγνιστικό κάλυμμα της κάθε ασχήμιας, ασκεί πάνω μας γοητεία που μοιάζει με την «Παρ ‘ολίγον ευτυχία» του Ελύτη. Όνειρο ευτυχίας, συνδυασμένο πάντα με την [ … ]

Λίζα Διονυσιάδου: Ακρογιάλια  

Στ’ ακρογιάλια π’ αγάπησα έχω κρύψει μια θλίψη. Σε κοχύλια ανάμεσα Βοτσαλάκια και φύκια.   Κομματιάστηκε ο πόνος μου σε πολύτιμα θρύψαλα, απαλά νανουρίστηκε σε νερένια αγκαλιά.   Αγκαλιά μου, [ … ]

Έφη Φρυδά: Πικραλίδα, η ανατροπέας – Alias,  να πεθάνει ο χάρος

Χαμηλότατο, έρπεις σχεδόν καταγής, ενοχλητικό έως και βλαβερό ζιζάνιο, φυτρώνεις παντού, ραδίκι μου σεμνό και ανεπιτήδευτο. Το πατάς και ενοχή καμία. Βλέπεις, φυτρώνεις από μόνο σου, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια [ … ]