Loading...

Ετικέτα: θάλασσα

Μαριέλ Νικοδήμος:  Ώρα πρώτη

«Μια ζαριά – μουρμούρισε – ποτέ δεν θα καταργήσει το τυχαίο» και συνέχισε να περπατά ανάμεσα σε άγρια χόρτα, σε εγκαταλελειμμένους  κήπους ευκλείδειας γεωμέτρησης·  όλα στον τόπο αυτό ήταν τρίγωνα, μικρά τρίγωνα, μικρότερα [ … ]

Ελένη Λιντζαροπούλου: Ένα ερωτικό ποίημα  

Η ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ ΤΟΥ HERBERT LIST   Έτσι όπως κοιτάζω το περίγραμμά σου Να ραγίζει από επιθυμία Θυμάμαι τα σώματά μας πάνω σε ιδανικά παραπτώματα Αναλογίζομαι την απόγνωση της μελλοντικής απουσίας [ … ]

Λένη Ζάχαρη: Ένα ποίημα – προδημοσίευση από την συλλογή “Να με λες Ελένη” εκδ. Λέμβος

Ίσως η θάλασσα Μεταξύ κενού και καινού μια ανυπόταχτη πολιτεία κατοικημένη από μυστικές παραστάσεις παραπέρα τίποτα ίσως η θάλασσα κι ένα άσπρο φουστάνι ξυπόλητο στα πέτρινα δρομάκια, στην άκρη γνώριμων [ … ]

Νίκος Τακόλας: Αγιά-θαλασσινή  

«Λάλησε, πάει λάλησε». «Βικέντη, σύνελθε. Δε γίνονται αυτά», έκανε ο πλοιοκτήτης. Τέσσερεις κυβερνήτες του ‘φυγαν. Χωρίς να ζητήσουν καμιά αποζημίωση. Το ‘βαλαν στα πόδια μόλις πάτησαν στεριά, κοιτώντας πίσω τους [ … ]

Έφη Φρυδά: Η αγωνία του κολυμβητή πριν το μακροβούτι του δεκαπενταύγουστου (πιθανόν και μετά)

Στάθηκε στην άκρη του βράχου κι αγνάντεψε τη θάλασσα. Δροσερή την ένιωθε, ρίγησε κι αυτός μαζί με την επιφάνειά της, γαλαζομέλανη, σε κάποια σημεία βαθυπράσινη, τι βάθος να’ χε άραγε [ … ]

Η Μαντάμ Σιλένα απαντά σε απορίες αναγνωστών επί λογοτεχνικών θεμάτων και θεμάτων Τέχνης (Βιβλία για το καλοκαίρι)  

Αγαπητή μαντάμ Σιλένα Ετοιμαζόμαστε για διακοπές (τώρα παίρνει ο σύζυγος την άδειά του), και θα ήθελα φέτος να πάω καλύτερα προετοιμασμένη απ’ όσο πέρυσι (που δεν διάβαζα το Περί ου [ … ]

Λίζα Διονυσιάδου: Ακρογιάλια  

Στ’ ακρογιάλια π’ αγάπησα έχω κρύψει μια θλίψη. Σε κοχύλια ανάμεσα Βοτσαλάκια και φύκια.   Κομματιάστηκε ο πόνος μου σε πολύτιμα θρύψαλα, απαλά νανουρίστηκε σε νερένια αγκαλιά.   Αγκαλιά μου, [ … ]

Σκιτσογραφίες 5×5: Αγνή Στρουμπούλη

Θάλασσα Μάνα και ορίζοντας. Θέλησα να ενωθώ μαζί της. Δειλινό, βούταγα βαθειά με ανοιχτά τα μάτια, την κατάπινα, γελούσα· την καλούσα να εισχωρήσει, από κάθε μικρό πόρο, μέσα μου. Την [ … ]

Τίνα Σπυράτου: Δύο πεζά

Τακ…τακ ….τα …τακουνάκια… Τακ… τακ… τα… τακουνάκια… Ισιώνει το φουστάνι της που τσιτώνει στην κοιλιά γιατί έχει και τα παχάκια της. Δεν είναι και παιδούλα πια.. Γκλιν…γκλαν… κουδουνίζουν τα βραχιόλια [ … ]