Loading...

Ετικέτα: ποίημα

Μάριος Μιχαηλίδης: Ένα ποίημα

ΑΦΗΣΑΜΕ ΚΑΤΑΚΟΙΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ Αφήσαμε κατάκοιτους τους προγόνους και αφουγκραστήκαμε το σύρσιμο του αγέρα να σαρώνει ακροπατήματα εκλάμψεις και υποψίες αγαλμάτων   την ώρα που κατάσκιες οπτασίες παλινδρομούσαν στο σύμπαν. [ … ]

Θανάσης Τριανταφύλλου: Για το Πολυτεχνείο  

«Και με φως και με θάνατο», ακαταπαύστως.   Αδιαλείπτως βαδίζουμε σε σπείρα ατέρμονος κοχλία. Χλομά, παγωμένα φεγγάρια φρουροί της νύχτας σε κήπους αγαπημένων, Ικέτες εκπλήρωσης παλιών και νέων προσδοκιών. Σ’ [ … ]

Αλεξάνδρα Ζερβού: Το κοριτσάκι που διαβάζει  

Σου έφερα το δώρο μου ένα μικρό χαρακτικό πορτρέτο «Το κοριτσάκι που διαβάζει». Δεν το κρέμασες.   Σε βλέπω συνεχώς μ’ έναν κανόνα ξύλινο να ευθυγραμμίζεις με στοργή στον τοίχο [ … ]

Ιωάννης Κονδυλόπουλος: ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Ήταν το δίχως άλλο γεννημένος βασιλιάς. Με τις ρυτίδες μας αειθαλής και μέσα από τους φόβους μας αγέρωχος. Κι εμείς αιώνιοι ωτακουστές κάθε χρησμού του και θηρευτές του ασύλληπτου: έστω [ … ]

Αλεξάνδρα Ζερβού: Ένα ποίημα

ΑΓΡΥΠΝΙΑ   Πάντα τη νύχτα, η ανάσα του σπιτιού γλυκαίνει, γίνεται απόκοσμη  σαν μουσική σιωπή. Το ξημέρωμα, ανακαλύπτεις  πούπουλα στη σκάλα, τη γούβα απ’ τον αγκώνα του στο μαξιλάρι κι [ … ]

Παυλίνα Παμπούδη: Χρονικό (απόσπασμα)

Ένιωθε από μέρες  Τη μικρή απόκλιση του άξονα Επέμενε   Όλα, σιγά σιγά Τελείως ανεπαίσθητα, Μετατοπίζονταν   Έγερνε έξω απ’ τη ζωή Κατά μια μοίρα Μια μόνο μοίρα Άτροπο.   Ένιωθε άρρωστος, [ … ]

Αλεξάνδρα Ζερβού: ΣΚΑΚΙΕΡΑ

Ασπρόμαυρα πλακάκια γυάλιζαν αυτάρεσκα, λουστραρισμένοι θώκοι κι υποπόδια. Και τα υποκείμενα  στη θέση τους, με τη σειρά,  σε στοίχιση και συμμετρία.   Κανόνες υψηλοί κι αρχές προς αποστήθιση, αλλά και [ … ]

Γεωργία Κίτσιου:  Η ζωή χωράει να περάσει ακόμα

Μέτρησα με τα δάχτυλα τις απουσίες. Απέμεινε ένας ήχος, δύο στεναγμοί. Η ζωή χωράει να περάσει ακόμα. Με θύμησες και μοιρολόγια, σε στέλνω στο καλό. Σαν τη μαύρη Κυριακή που [ … ]

Νεκτάριος Μπέσης: Το κοιμώμενο ποίημα  

Μέσα από την νύχτα, άρχισε αργά να φυτρώνει, μια ελαφριά σιωπή. Είναι αυτή η ώρα, η μαγικά λυπημένη, η ώρα που επεκτείνεται, από την  εξωτερική καρδιά, μέχρι τα αστέρια, που [ … ]