Loading...

Ετικέτα: ποίημα

Παυλίνα Παμπούδη: Χρονικό (απόσπασμα)

Ένιωθε από μέρες  Τη μικρή απόκλιση του άξονα Επέμενε   Όλα, σιγά σιγά Τελείως ανεπαίσθητα, Μετατοπίζονταν   Έγερνε έξω απ’ τη ζωή Κατά μια μοίρα Μια μόνο μοίρα Άτροπο.   Ένιωθε άρρωστος, [ … ]

Αλεξάνδρα Ζερβού: ΣΚΑΚΙΕΡΑ

Ασπρόμαυρα πλακάκια γυάλιζαν αυτάρεσκα, λουστραρισμένοι θώκοι κι υποπόδια. Και τα υποκείμενα  στη θέση τους, με τη σειρά,  σε στοίχιση και συμμετρία.   Κανόνες υψηλοί κι αρχές προς αποστήθιση, αλλά και [ … ]

Γεωργία Κίτσιου:  Η ζωή χωράει να περάσει ακόμα

Μέτρησα με τα δάχτυλα τις απουσίες. Απέμεινε ένας ήχος, δύο στεναγμοί. Η ζωή χωράει να περάσει ακόμα. Με θύμησες και μοιρολόγια, σε στέλνω στο καλό. Σαν τη μαύρη Κυριακή που [ … ]

Νεκτάριος Μπέσης: Το κοιμώμενο ποίημα  

Μέσα από την νύχτα, άρχισε αργά να φυτρώνει, μια ελαφριά σιωπή. Είναι αυτή η ώρα, η μαγικά λυπημένη, η ώρα που επεκτείνεται, από την  εξωτερική καρδιά, μέχρι τα αστέρια, που [ … ]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος: Ένα ποίημα

 Τα χειρόγραφα Εμβρόντητος κρατούσε τα χειρόγραφα που του ’δειξα κι όχι για λάθη, κάποια πεζότητα των στίχων ίσως. Πρόσεχε μόνο τα κόκκινα γράμματα, συστήνοντάς μου αμήχανα κανονικό μελάνι. Στάθηκε λίγο [ … ]

Σοφία Κουφού: Ένα ποίημα

Roadtrip destination  Παραφωνία σε ορχηστρική σύνθεση προσεκτικά επιμελημένη. Κόμπακτ κεραίες σε μεταλλικά κουτιά. Περίσσεια φαγωμένων γλυκών. Ισομερής διαμέριση του ροφήματος του σαλεπιού. Βούρκοι βουτηγμένοι σε ανθρώπους. Άνθρωποι συνοδεύουν ένα βιβλίο [ … ]

Νιόβη Ιωάννου: Ένα ποίημα

όταν σταμάτησε να θυμάται άρχισε να πλέκει κυπαρίσσια λευκά τα φύτευε αντικριστά στο μεγάλο σαλόνι κι όταν τελείωνε καθόταν στην άκρη του παλιού καναπέ και τα χάζευε θεός σχωρέσ’ τους [ … ]

«Σκιτσογραφίες 5×5: Αγγελής Μαριανός»

ΠΑΤΕΡΑΣ Στην οδό Πειραιώς νεαρός περπατώ έξω από το εργοστάσιο σοκολάτας Καραμέλες κι αμύγδαλα, το κακάο λιγώνει Κλείνω τα μάτια γίνομαι παιδί, κυλάει η νύχτα Στο μαγικό κομοδίνο εμφανίζονται γκοφρέτες [ … ]

Φάνης Κωστόπουλος: Το  πορτρέτο  

Το πορτρέτο είναι ακόμη στο καβαλέτο του καλλιτέχνη  και ακριβώς κοντά  στο παράθυρο  ν’ ατενίζει, σαν ηλιοτρόπιο,  το  μεγάλο αστέρι της μέρας.  Η απόσταση που μας χωρίζει  δεν είναι μεγάλη και [ … ]

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη: ΑΔΑΜ  ή Ο ΚΑΝΕΝΑΣ

Είμαι ο υιός αλλά με αποκαλούν πρωτόπλαστο Υποδύομαι τον ανίδεο βέβαια Ήθελα μόνο να κρέμομαι στον λατρευτό μαστό Μα έγινα ουροβόρου παίγνιο υπέρβασης αναβάτης Όταν μάθαμε τί κρύβω στα σκέλια [ … ]