Loading...

Ετικέτα: Ποίηση

Λένη Ζάχαρη Σκιτσογραφίες:   Στέλλα Δούμου 5Χ5  

Κουζίνα Εκεί μαγειρεύονται όλα,  μικροί  γαστριμαργικοί παράδεισοι, μέχρι ποιήματα.Εκεί πιάνονται στα πράσα οι ζύμες, ινδιάνοι σημαδεύουν στην καρδιά ατμικούς ανέμους. επάνω σε   βουνά από ρύζι  βρέχει αλάτι Ιμαλαϊων και αστεροειδείς [ … ]

Δήμητρα Σταυρίδου: Ανν Σέξτον, Το φυτό της αγάπης

Ένα τερατώδες αλλά υγρό λουλούδι μπλέκεται στα πνευμόνια μου, πλέκεται στην καρδιά μου έρπει ως το λαιμό μου και σαν χταπόδι βυζαίνει τη γλώσσα μου. Το φύτεψες χαρούμενα πέρσι το [ … ]

Αλεξάνδρα Ζερβού:  Συμβουλές για επιτυχημένη γυναικεία γραφή  

 «Ω! Η αγάπη! Η αγάπη κάνει τον κόσμο να γυρνάει» είπε η θηριώδης Δούκισσα στην μικρή Αλίκη, στο βιβλίο του Λ. Κάρολ.    Αρνείσαι την ουδετερότητα, Προβάλλεις έμφυλη ταυτότητα με [ … ]

ΧΟΣΕ ΜΑΡΙΑ ΝΤΕ ΕΡΕΝΤΙΑ, Αντώνιος και Κλεοπάτρα. Μετάφραση : Νεφέλη Γκάτσου

Κοιτούσαν αγκαλιά κι οι δυο από ψηλό μπαλκόνι την Αίγυπτο κοιμώμενη σε πνιγηρό ουρανό το μαύρο Δέλτα να διαιρεί τον μέγα ποταμό που λιγδερό το κύμα του στις πόλεις γύρω [ … ]

ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ: Εξ όνυχος την λέαινα: ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ

 Η Ελένη Βακαλό είχε εμφανιστεί σε εποχή αχάριστη και για ποιητές και για γυναίκες, και πολύ περισσότερο για ποιητές-γυναίκες. Η θηλυκότητα δεν «πουλούσε» καθόλου, κι όμως εκείνη τολμούσε να είναι [ … ]

ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ, Από το: ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΓΝΑΤΙΟ ΣΑΝΤΣΕΣ ΜΕΧΙΑΣ. Απόδοση, Παυλίνα Παμπούδη

ΙΙ ΤΟ ΧΥΜΕΝΟ ΑΙΜΑ (απόσπασμα) Ανεβαίνει ο Ιγνάτιο Με το θάνατο στους ώμους Το ξημέρωμα ζητάει Και ξημέρωμα δεν έχει Τη μορφή του αποζητάει Και στο όνειρο θολώνει Το κορμί [ … ]

ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ: Ο λευκός αμφορέας, της Έλκα Νιαγκόλοβα. Μτφρ. ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΡΤΟΜΑΤΣΙΔΗΣ, Εκδ. Μανδραγόρας

Υπάρχει μία λευκή κυρία, μία εξαιρετική ποιήτρια στην σύγχρονη λογοτεχνική βουλγαρική σκηνή. Ονομάζεται Έλκα Νιαγκόλοβα. Χαρακτηριστικά της ποίησής της έντονες και γλαφυρές εικόνες, ποιήματα μπαλάντες, που κάθε ένα αφηγείται μία [ … ]

ΜΑΡΙΑ ΣΥΡΡΟΥ: Δυο ποιήματα

ενδοσκόπηση    η βεβαιότητά μου αγνοεί ότι στερεί και στερείται — άσφαλτος νοτισμένη, την περπατώ και ολισθαίνω στην ευδαιμονία. η άγνοιά μου σφαίρα περιστρεφόμενη στον άμβωνά της σκοτώνει ό,τι ολισθαίνει [ … ]