Loading...
ΔοκιμέςΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣΠρωτοσέλιδο

Δημήτρης Γαβαλάς: Πολιτικοί και Παιδισμός

Οι περισσότεροι έχουμε διαστρεβλωθεί από ιδεολογήματα, έτοιμες και προκατασκευασμένες ιδέες, εγωιστικές επιδιώξεις, θέσεις που εκφράζονται από τα κόμματα, -ισμούς κτλ. και δεν διαθέτουμε πια τη στοιχειώδη καθαρή όραση της σύγχρονης πραγματικότητας για να δούμε ότι τα προβλήματά μας τα δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι. Βέβαια ο απλός πολίτης έχει περιορισμένη δύναμη για να δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα και να βλάψει πολλούς, όχι ότι και αυτός δεν έχει σε κάποιο βαθμό μερίδιο ευθύνης, αλλά ο πολιτικός έχει αρκετή δύναμη για να δημιουργήσει τεράστια προβλήματα και να βλάψει ολόκληρους λαούς, ίσως και την ανθρωπότητα. Αν έτσι έχει το ζήτημα, τότε τίθεται το ερώτημα γιατί δημιουργεί αυτά τα προβλήματα και ποια είναι η προληπτική θεραπεία του φαινομένου.

 

Η πολιτική πάσχει από εγωκεντρισμό, παιδισμό και ανωριμότητα -ασχολείται περισσότερο από όσο πρέπει με τα προβλήματα της ίδιας της πολιτικής ή με αυτά που η ίδια δημιουργεί κατά την άσκησή της, παρά με τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. Οι πολιτικοί προβάλλουν τη δήθεν προσφορά τους στην κοινωνία και στον τόπο, αλλά στην πραγματικότητα εκείνο που τους ωθεί στην πολιτική είναι η μεγάλη και σχετικά εύκολα πραγματώσιμη επιθυμία τους να ξεχωρίσουν από τους υπόλοιπους συμπολίτες τους. Η επιθυμία αυτή είναι έντονο παιδικό χαρακτηριστικό, όπως επίσης και η ανάγκη τους να ανακαλύπτουν και να προσκολλώνται σε πατρικά πρότυπα, να υποτάσσονται σε αρχηγούς, το αίσθημα της ζήλιας που είναι πολύ αναπτυγμένο στους πολιτικούς, η κακία που εκδηλώνουν εναντίον των συναδέλφων τους, η τάση να δημιουργούν κλίκες, όμοια με την τάση των παιδιών να δημιουργούν κλειστές παρέες, και η αφοπλιστική δήθεν αθωότητά τους που δεν είναι και τόσο αθώα.

 

Οι περισσότεροι διακατέχονται από αισθήματα ανασφάλειας και μπορούν να κάνουν απίθανα πράγματα για να νιώσουν λίγη σιγουριά, όπως ακριβώς κάνουν και τα παιδιά. Αν ‘πίσω από κάθε πολιτικό κρύβεται ένα μικρό παιδί’, τότε οι νηπιακές τάσεις, η ανωριμότητα, ο εγωισμός, η ανασφάλεια, η αυτο-επιβεβαίωση, οι αλόγιστες επιθυμίες είναι δεδομένα και πρέπει να σκεφτεί κάποιος ποια είναι η ψυχική και πνευματική κατάσταση αυτών που μας κυβερνάνε και πόση ευθύνη φέρνουν για τα χάλια του κόσμου μας.

 

Η πολιτική, αντί για μέσο επίλυσης προβλημάτων του κοινωνικοπολιτικού συστήματος και διαχείρισης κοινών υποθέσεων, έχει γίνει αυτοσκοπός, ένα κλειστό σύστημα που διαρκώς ανατροφοδοτείται. Τα προβλήματα αυτού του συστήματος παίρνουνε την πρώτη θέση, ενώ τα πραγματικά προβλήματα παραμελούνται, χρονίζουν και συνήθως δεν επιλύονται. Μόνον όταν η πολιτική πάψει να έχει στόχο της το οποιοδήποτε συμφέρον και επανατοποθετήσει τους στόχους της με ωριμότητα και κριτήρια το δίκαιο και το ορθό, θα καταφέρει να επιλύσει τα προβλήματα. Άλλωστε, η ζωντανή ρέουσα πραγματικότητα είναι γεμάτη εκπλήξεις και απροσδόκητα έτσι, ώστε οι αναλύσεις, τα σενάρια, η μελλοντολογία, οι συζητήσεις για την πραγματικότητα, στα οποία κατά κόρον επιδίδονται οι πολιτικοί και τα Μέσα, δεν έχουν κανένα νόημα. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε, αν μπορούμε βέβαια, είναι η αμερόληπτη παρατήρηση και η συμμετοχή/ συρροή/ συμβίωση σε αυτή τη ζωντανή πραγματικότητα.

 

Σημείωση: Η γαλλική εφημερίδα Le Monde στις 13 Ιουλίου 2011 έχει άρθρο με τίτλο ‘Μας Κυβερνούν Παιδάκια’ –μάλλον άργησαν πολύ να το καταλάβουν.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.