Γεσθημανή

 Αυτό είναι σα να στραγγίζεις λεμονόκουπα στο βάθος λήθαργου με περίπου όλα τα ακριβά πράγματα που περιέχω χαμένα εκτός από την προσμονή κάτι που μυστικά επιβεβαιώθηκε όταν είδα το λαμπερό μεγάλο ψάρι να πετιέται στραφταλίζοντας μεσ’ απ’ τα κοιμώμενα νερά του νεαρού κόλπου όπως στα παραμύθια ή στις παραμυθίες που υφαίνει το αδυνατισμένο μου υποσυνείδητο, υπακούωντας στο θερμό κάλεσμα μιας γυναίκας, μιας απλής υπαλλήλου στο παραλιακό εστιατόριο βγήκε χαρούμενο εκτυφλωτικό να πάρει την τροφή που του έτειναν. Έτσι ξεχάστηκε η ζαλάδα του βαποριού και η βαριά παρουσία στο πλευρό μου εκείνου του άντρα αόρατη αλλά σ’ όλο το σώμα μου αισθητή. Αλλά όχι. Μάλλον το ψάρι αυτό δεν εμφανίστηκε ποτέ. Ποτέ δεν το είδα. Η ασθενική μου ημέρα παραλύοντας και την ικανότητά μου να ονειρεύομαι κι αυτό μου το στέρησε. Το θεώρησα φυσικά ως την πιο βάσιμη υπόθεση. Διάλεξα έτσι να το βαφτίσω πολύχρωμο ψάρι ικανό να ξεγλιστράει μέσα κι έξω απ’ το νερό όσο ήθελε. Κάτι που είναι αδύνατο να διανοηθώ ότι υπόκειται σε βλάβη κάτι που το καλεί μια γυναίκα κι έρχεται η γυναίκα – ψάρι το ψάρι- γοργόνα και βγαίνει απ’ το νερό στραφταλίζοντας έτοιμο να δώσει σάρκα και οστά στις πιο απόκρυφες επιθυμίες μου εκείνης που δεσπόζει στην πέραν του χειμάρρου των Κέδρων περιοχή προς Ανατολάς της Ιερουσαλήμ και εις τους πρόποδας του όρους των Ελαιών μου με τις μακρινές φωνές μέσα σε τοίχους σπιτιών και δωμάτια μονοπάτια και κήπους. Σε νησιά και πλατείες παραλίες και δάση σε πορθμεία προθήκες μαγαζιών φορώντας άρωμα πεύκων. Αγγίζοντας οι παλάμες μας αναπολούμε το θαυμάσιο ψάρι που αντίς για άλλη τροφή θ’ αρπάξει μεσ’ απ’ τα χέρια μας τις ψυχές μας.