Συμβαίνει τώρα ακριβώς

Συμβαίνει πάντα, ναι, και τώρα-

Ναι, είναι υπαρκτό εκείνο το κενό

Τις νύχτες πέφτεις μέσα

Με το κεφάλι, είναι 

Από ζωή ένα κομμάτι – αυτό που λείπει πάντα-

Ξέρεις, αυτό που ολοχρονίς σου κρύβουν

Πρόχειρα σκηνικά

Και φορητές εικόνες, ξέρεις, ολοχρονίς

Μέχρι 

Να έρθει μια στιγμή κάτι σαν άνοιξη

Να τελεστεί ξανά

Αγιοποίηση των πάντων

Να ενοποιηθεί για μια στιγμή ο χρόνος

Να  

Έρχεται

Να, αν προσέξεις

Θα ξεχωρίσεις μες στο θόρυβο

Σάλπισμα από κρίνους, τερερέμ

Από αμαρυλλίδες δίχρωμες

Κι από φωνές πυκνές που τότε άκουσες

Και τώρα πια, ήρεμα αναλύονται

Στις χίλιες σημασίες

Και τις αποχρώσεις τους-

Πρόσεξε: λιγοστεύει το φεγγάρι

Ζωή σε αποδρομή, συμβάντα αργοκίνητα

Και, ξάφνου

Απ’ τους πυκνούς

Θάμνους του σκοταδιού πετάγεται ξανά

Σκέψη θεού ανήλικη  

Αλεπουδίτσα που σκιρτά

Ουρά ηλεκτρισμένη, πλημμυρίζοντας

Ακίνητο αέρα μπλε σπινθήρες

Και όλα πάλι απ’ την αρχή-

Συμβαίνει τώρα ακριβώς

Συμβαίνει, ναι, και τώρα-

(Πάντα ερήμην -)