Να πάω μια εκδρομή.
Εκεί που βγαίνει το αλάτι του κόσμου.
Εκεί που τα νερά αρνούνται
να αποφασίσουν αν είναι λίμνη
ή θάλασσα.
Να πάω μια εκδρομή.
Όχι σε μέρη με ξένους
και πεντάστερα πακτωμένα τέρατα.
Να πάω εκεί που η μελαγχολία
μοιάζει με μικρό κορίτσι με γαλάζιο φόρεμα
και λυπημένο χαμόγελο.
Εκεί που τα μάτια των ανθρώπων κοιτούν
στα κρυμμένα υπερώα της ψυχής.
Να πάω μια εκδρομή.
Εκεί που η Έξοδος
αναγκάζει ακόμα και τους μικρούς
να μιλάνε χαμηλόφωνα.
Να πάω μια εκδρομή.
Να αφήσω στα πόδια της Τασούλας*
ένα λουλούδι κομμένο από τον κήπο της
πονεμένης μου καρδιάς.
Να πάω μια εκδρομή.
Να έρθεις κι εσύ.
Μπας και.
Στο Μεσολόγγι.

Υπέροχο ποίημα! Μπράβο, Μαρία! Μήπως είναι μακρινή σου προγονή η ηρωίδα;