ΒΕΝΤΑΛΙΑ             

Εξαπτερυγούσαν, αλαφροπετούσαν

οι βεντάλιες-λέξεις και δοξολογούσαν.

Αλαφροπετούσαν μ’ ανοικτή βεντάλια

ωσάν περιστέρια﮲ σφρίγος και ζωντάνια.

Γλυκοχάραζε﮲ ήλιος πέρα στις συστάδες

άσπριζε τη νύχτα﮲ αίφνης ανεράδες.

               ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ

Λαχτάρησε να φτάσει στ’ αστεράκι,

να το τσιμπολογήσει δηλαδή,

κουράστηκε και κάθισε λιγάκι

εκεί που ξαποσταίνουν ουρανοί.

Θωρεί το χάος να τρέμει και τη γη

να φέγγει – μακρινή μαρμαρυγή.

Τη μοναξιά του κλείνει σε μπουκάλι﮲

ναυαγοπούλι γίνεται και πάλι.

ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

Τι να λένε τα πουλιά

στον Παράδεισο, παιδιά;

Μήπως λεν για το φεγγάρι

και ποια νύχτα θα το πάρει;

Μήπως λεν για τ’ ανοιχτάρι,

τ’ Άγιου Πέτρου το καμάρι; –

τέτοια κλείδα δεν είναι άλλη

πιο βαριά και πιο μεγάλη.

Άλλα έχει να μας πει

ένας κηπουρός εκεί

στου Παράδεισου τη γη.

Έστησε όλο του τ’ αφτί

κι άκουσε με προσοχή

των γλυκών πουλιών φωνή.

Και συμπέρανε λοιπόν

πως δεν είχαν στο μυαλό

παρά πράγματα ελαφρά,

πιο ανάλαφρα κι από

τα δικά τους τα φτερά﮲

και ανόητα μιλούσαν

κι επιπόλαια φλυαρούσαν

και παντόγυρα λαλούσαν

κελαηδισμού χαρά.