Κοίταζε το σκυλί ψηλά μ΄ όλα του τα κεφάλια, μ’ όλο του το άγχος

Κοίταζε και ο ουρανός μ’ όλα του τ’ άστρα

Γαβγίζοντας την ερημιά του έφευγε 

Και κάλπαζε αθέατος κι ο χρόνος κι όλο γινόταν δώδεκα η ώρα

Πάλι απ’ την αρχή

Και ένας κένταυρος αρχάγγελος με φεγγερά καπούλια

Και τις οπλές του λασπωμένες, μου ’δειχνε

Άσφαλτο δρόμο προς τα υψίπεδα. Και πήγαινα

Ακολουθώντας χάρτες του θεού αόρατους

Με παραχαραγμένη των ανθρώπων τη διαίσθηση

Καθώς ουρλιάζαν γύρω οι αγέλες των νυχτών

Να γίνω αντιληπτός στην ιστορία μου-

Λοιπόν

Ομήλικοι αέρηδες, που πλάθετε αδιάκοπα τον κόσμο

Όπως η σκέψη μου- κι ας διακόπτεται κι αυτή

Από φωνές και αστραπές και τιτιβίσματα εαρινά συνέχεια

Ομήλικοι αέρηδες που σβήνετε, συνέχεια, την οσμή 

Εκείνων των απόκρυφων ευαγγελίων

Που ανοίγονται όπου δεν πρέπει, κι ευαγγελίζονται το ποίημα 

Ομήλικοι αέρηδες, θ’ αποδοθούν ποτέ

Εκείνοι οι θαμποί συλλογισμοί στο διάφανο

Κι ας είν’ στα ψέματα;

Λοιπόν, αέρηδες, θ’ αποκαλύψετε ξανά με γρήγορες ριπές

Πού μου χρεώθηκε η ομορφιά και πού τ’ ανέγγιχτο;

Σκυλί μου, όχι

Όχι, δεν το μπορεί ν’ αυτοκατανοηθεί το έρεβος-