Μέσα του αιµορραγούσε. Όλη του η θλίψη, που δεν τη συγκρατούσε πια, ξεχυνόταν προς τον ορίζοντα, που µετά βίας διακρινόταν ανάµεσα στα σύρµατα και τους τρολέδες των τραµ· ξαφνικά ένιωσε ότι βάδιζε πάνω στην ίδια του την απόγνωση, σαν σε κάποιο χαλί. Όπως ακριβώς συµβαίνει µε τα άλογα που, ξεκοιλιασµένα από έναν ταύρο, τυλίγονται στα ίδια τους τα σπλάχνα, έτσι κι εκείνος σε κάθε βήµα που έκανε έµενε δίχως αίµα στα πνευµόνια. Ανάσαινε αργά και απελπιζόταν ότι δε θα έφτανε ποτέ. Πού; Δεν είχε ιδέα. 

Ποιος είναι τελικά ο ήρωας του Αρλτ; «Τελειωµένος» loser ή τυχοδιώκτης που το λέει η καρδιά του; Ηµιπαράνοµος, υπεξαιρέτης και υποψήφιος δολοφόνος ή µάρτυρας, αναξιοπαθών φτωχοδιάβολος και εκπεσών άγγελος; Ιδεολόγος επαναστάτης ή εξαγριωµένος φουκαράς, αποκλεισµένος από το σύστηµα; Αλλοτριωµένο γρανάζι ενός δαιµόνιου µηχανισµού ή «απελεύθερος» που βαδίζει προς την κάθαρσή του;

Ποιοι είναι οι 7 τρελοί, οι εµβληµατικές όσο και γκροτέσκες µορφές µιας πινακοθήκης που απαρτίζεται από αντι-ήρωες; Και ποια είναι η καταχθόνια µυστική οργάνωση που µηχανεύεται ο Αστρολόγος, στην ίδρυση της οποίας πρωτοστατεί ο κεντρικός ήρωας, ο Ρέµο Ερδοσάιν; Ποιος ο στόχος και ποιες οι µέθοδοι δράσης της; Αγιάζει, εντέλει, ο σκοπός τα µέσα;

Σε αυτά και σε άλλα πολλά ερωτήµατα απαντάει, συχνά από κοινού µε τον αναγνώστη, ο Αργεντινός (αλλά κοντοχωριανός µας, ως προς την ιδιοσυγκρασία) Ροµπέρτο Αρλτ, σε ένα µυθιστόρηµα που, αν και κλασικό, θα έλεγε κανείς ότι γράφτηκε µόλις χθες.