Ο καταξιωμένος πλέον και αναγνωρισμένος (ΚΑΙ ως) Ποιητής Βάλτερ Πούχνερ ξεθαρρεύει και νεολογίζει μετά παρρησίας (αλλά όχι άνευ συστολής – την συστολή που χαρακτηρίζει όλους τους ουσιαστικούς ανθρώπους).

Η μητρική του γλώσσα με τον πλούτο της (η γερμανική), η πανάρχαια γλώσσα (η ελληνική) και όλες οι άλλες γλώσσες που έμαθε στη διαδρομή, σε συνδυασμό με το ποιητικό του χάρισμα και την εκ γενετής λογοτεχνική του κλίση δίνουν ένα εκρηκτικό αμάλγαμα εννοιών, τολμηρών, που μόνον μέσα από νεολογισμούς θα μπορούσαν να αποδοθούν.

Η υπέρβαση των γλωσσικών, πολιτισμικών ορίων ήταν και είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για να μην χαθούμε παντελώς στον παγκοσμιοποιημένο χυλό που μόνον «μέλας ζωμός» δεν μπορεί να ονομάζεται (και να είναι), αφού τα μεγάλα ποτάμια εμπλουτίζονται από παραπόταμους, χειμάρρους και ρυάκια (όσο ταπεινά κι αν είναι).

Ο Βάλτερ Πούχνερ είναι ένας υπερπολιτισμικός διεθνής φιλ-Έλληνας εκ προδιαθέσεως κι εξ αγχιστείας, που έγινε τελικά ΈΛΛΗΝ με την διαρκή σισύφεια πάλη του να εκφραστεί ποιητικά μέσα από μία γλώσσα που ΔΕΝ ήταν η μητρική του. Και ξέρουμε πολύ καλά, όσοι γράφουμε, πως κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτόν. Σχεδόν αδύνατον…

Ας θυμηθούμε τον Κάλβο. Μεγαλούργησε στην μητρική του γλώσσα, που ελάχιστα θυμόταν, πλάθοντας – ευτυχώς – λέξεις που δεν υπήρχαν πριν: όπως π.χ. «ο ήλιος κυκλοδίωκτος, ως αράχνη, μ’ εδίπλωνε και με’ φως και με θάνατον ακαταπαύστως». Αυτή είναι ευλογία. Να ποιείς το Υψηλόν με λέξεις που δεν υπήρχαν προηγουμένως…

Εκτός λοιπόν από τον τίτλο «Ολοκάρπωση», ο διεθνής μας Ποιητής ξεθαρρεύει εδώ, αναπτύσσει ταχύ ποιητικό βηματισμό, παρασύρεται από τον Συμπαντικό Ρυθμό και δημιουργεί γλωσσικά εργαλεία, όπως η  «απληστόκαινος» της σελίδας 77. Υποκλίνομαι ταπεινά. Αυτό που θα μπορούσε να καταστεί κωμικό, αποκτά εδώ μια δραματικότητα αναπάντεχη. (…)

Δρ. Κωνσταντίνος Μπούρας