Μία ολόκληρη πόλη που έχει χαθεί, καθότι έχει απωλέσει κάτι από την αίγλη της, αιχμαλώτισε με τον φακό του, με μια ξεχωριστή ευαισθησία, ο θρυλικός ARA  GULER (1928 – 2018), ο αποκαλούμενος ” το μάτι της Πόλης”.

Φωτογράφισε “Τα ερειπωμένα βυζαντινά τείχη, τις αγορές που αδειάζουν όταν βραδιάζει, τα χαλάσματα που είναι ότι έχει απομείνει από τους παλιούς τεκέδες, τις προσόψεις των δεκάδων χιλιάδων πολυκατοικιών που από την βρώμα, τη σκουριά, την κάπνα και την σκόνη έχουν χάσει το χρώμα τους, τους γλάρους που στέκονται ακίνητοι πάνω στις σημαδούρες που είναι γεμάτες μύδια και φύκια…” όπως έγραφε ο Ορχάν Παμούκ.

Ασπρόμαυρες λήψεις εξαιρετικής αισθητικής που αποτυπώνουν τρυφερά στιγμιότυπα, αθώα παιδικά χαμόγελα, ανθρώπους του μόχθου, εξαθλιωμένους εργάτες, φτωχούς αχθοφόρους, βαρκάρηδες στον Κεράτιο….

Παρατημένες γειτονιές,χαμάμ, τζαμιά, τείχη, εκκλησίες, κινστέρνες, οθωμανικά νεκροταφεία, παζάρια, μιναρέδες, λαικά καφενεία, σαράγια , χάνια, βρώμικα καλντερίμια.

Κάθε φωτογραφία του έχει κάτι να μας πει, κάτι να μας φανερώσει.

Φωτογραφίες που συγγενεύουν με το έργο του Ανρί Καρτιέ Μπρεσσόν, του Σεμπαστιάο Σαλγκάδο, του Μπρασάι.

Ο Αρά Γιουλέρ λάτρεψε την Κωνσταντινούπολη, έζησε τις χαρές και τις λύπες της, κατέγραψε την καθημερινότητά της.

“Το να είσαι κάτοικος της Κωνσταντινούπολης είναι στάση και τρόπος ζωής” έλεγε ο ίδιος.

Σήμερα όπως προκύπτει μέσα από τις φωτογραφίες του Αρά Γκιουλέρ είναι εμφανής η μετεξέλιξη της Πόλης καθώς και η ολοκληρωτική απώλεια μιάς ξεχωριστής ομορφιάς που την χαρακτήριζε.

Οι φωτογραφίες του είναι αυτές που θα μας ευαισθητοποιήσουν για να διατηρήσουμε την αισθητική της Πόλης της καρδιάς μας αλώβητη στο διάβα της τρίτης χιλιετίας.

Και έτσι, μέσα από τον φακό του Αρμένιου αυτού οξυδερκή καλλιτέχνη, θα αντιληφθούμε ότι ο σεβασμός της πολιτιστικής διαδρομής της Κωνσταντινούπολης δια της ανάδειξης της ιδιαιτερότητάς της δεν είναι μόνον αναγκαίος αλλά και επιτακτικός.

” Φωτογραφίζω σημαίνει βάζω στην ίδια ευθεία σκόπευσης το κεφάλι, τα μάτια, και την καρδιά”

έλεγε ο Γάλλος φωτογράφος Henri Cartier Bresson.

Και πράγματι κοιτώντας τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του θα αισθανθούμε κάτι διαφορετικό γιατί η καρδιά μας χτυπά Ελληνικά.

Τι κι αν ο φωτογράφος περιπλανήθηκε αποτυπώνοντας μέρη που σήμερα ταυτοποιούνται με τουρκικές λέξεις, για εμάς οι σημαντικοί αυτοί ιστορικοί  τόποι που κάποτε έσφυζαν από το Ελληνικό στοιχείο και που η ψυχή τους ξεχωρίζει ακόμη και σήμερα, είναι κάτι το μοναδικό.

Είναι αλήθεια πως οι τόποι αυτοί βγάζουν μια οδύνη, αλλά ταυτόχρονα εκπέμπουν και μια ελπίδα, εμπνέουν και συγκινούν.

Διότι εμείς που αισθανόμαστε βαθιά την φωνή της ιστορίας, όσα χρόνια και αν περάσουν ποτέ δεν θα λησμονήσουμε: το Μέγα Ρεύμα, το Κοντοσκάλι, τα Μνηματάκια, τον Βαθυρρύακα, τα Θεραπειά, το Διπλοκιόνιον, την Ξηροκρήνη, τα Ταταύλα, το Μπαλουκλί,την Μεγάλη του Γένους Σχολή, την Πύλη του Ρωμανού, την Πρίγκηπο, την Πρώτη, την Χάλκη, την Αντιγόνη…

Γιατί “η Κωνσταντινούπολη είναι μέσα μας, γιατί εκφράζει τους μύθους μας, σε μια ονειρική πραγματικότητα της Ανατολής” όπως ελεγε ο Αλέκος Φασιανός.