1) Από το μυθιστόρημα επιλέξατε αυτή τη φορά να ασχοληθείτε με το διήγημα! Ποιο ερέθισμα σάς γέννησε αυτή την ανάγκη;
Η πολλαπλότητα των ιστοριών που θέλησα να εκφράσω και να επικοινωνήσω. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι είχα πολλές μικρές ιστορίες μέσα μου που έψαχναν έκφραση. Γι’ αυτές θεώρησα πιο ταιριαστή τη φόρμα του διηγήματος. Ο σύντομος και ενίοτε υπαινικτικός λόγος του διηγήματος, η δυνατότητα να εστιάσεις ως συγγραφέας στη στιγμή κι όχι στη διάρκεια, με γοήτευσε και μου πρόσφερε το κατάλληλο όχημα για να αποτυπωθούν αυτές οι ιστορίες και μάλιστα με ένα τρόπο που συνδυάζει τον ρεαλισμό, το συναίσθημα, τα κάθε είδους μικρά και μεγάλα μηνύματα, ενώ παράλληλα αποφεύγει τον διδακτισμό.
Η φόρμα του μυθιστορήματος έχει άλλες αρετές. Δεν θα την εγκαταλείψω αλλά θέλω να μπορώ να μπορώ επιλέγω το κατάλληλο μέσο για την ιστορία που αποτυπώνω κάθε φορά στο χαρτί.
2) Ο τίτλος του βιβλίου είναι ελκυστικός, τι σηματοδοτεί το μήνυμα ως τίτλος;
Το μήνυμα είναι ο τίτλος του πρώτου διηγήματος της συλλογής. Δεν σας κρύβω ότι η συλλογή είχε αρχικά διαφορετικό προσωρινό τίτλο. Όταν όμως έγραψα το ομώνυμο διήγημα κατάλαβα αμέσως ότι αυτό θα έπρεπε να είναι το πρώτο διήγημα της συλλογής και να χαρίσει τον τίτλο του στο βιβλίο.
Έχει μια διττή ανάγνωση ο τίτλος. Σε ένα πρώτο επίπεδο προσεγγίζεται κυριολεκτικά. Ο πρωταγωνιστής του ομώνυμου διηγήματος στέλνει ένα μήνυμα στην αγαπημένη του. Σε δεύτερο επίπεδο ερμηνεύεται μεταφορικά, συμβολικά. Τα διηγήματα, θέλω να πιστεύω, δεν αρκούνται να προσφέρουν μόνο αναγνωστική απόλαυση, αλλά στοχεύουν να μιλήσουν για πράγματα, μικρά και μεγάλα και να είναι ερέθισμα στον αναγνώστη για περαιτέρω σκέψη και προβληματισμό.
3) Οι συγκεκριμένες ιστορίες που επικεντρώνονται θεματικά;
Οι είκοσι διαφορετικές ιστορίες κινούνται με μεγάλη ποικιλία στον χώρο και στον χρόνο, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Στο παρελθόν και στο παρόν. Τα θέματα τα τους ποικίλουν: μοίρα, σημασία των μικρών στιγμών, ρατσισμός, ξενοφοβία, νόημα της ζωής, αξιοπρέπεια, τόλμη, αιτίες που γεννούν τέρατα, ματαιοδοξία, σκληρότητα του θανάτου, τύχη, ενσυναίσθηση, αγάπη, μεγάλες γιορτές, σύνδεση· όλα όσα συνθέτουν τα μικρά και τα μεγάλα της ζωής μας. Υπάρχουν όμως κοινά νήματα που συνδέουν τις ιστορίες αυτές.
4) Ποια είναι τα στοιχεία που συνέχουν αυτές τις ιστορίες;
Υπάρχουν κατά βάση δύο συμπλεκόμενοι θεματικοί πυρήνες στη συλλογή, η επαφή με το συναίσθημα και όσα σκιαγραφεί η συλλογή για τα μεγάλα και μικρά της ζωής μας. Ο αναγνώστης μπορεί να αντλήσει από τα πολλαπλά ερεθίσματα και να τα επεξεργαστεί κατά το δοκούν. Εναπόκειται αποκλειστικά σε εκείνον και η ανάγνωσή τους είναι ανοιχτή.
5) Θα θέλατε να μιλήσετε για τους βασικούς ήρωες;
Υπάρχει μια μεγάλη ποικιλομορφία. Η αφηγηματική φωνή ανήκει άλλοτε σε άνδρες, άλλοτε σε γυναίκες κι άλλοτε σε παιδιά. Η ηλικία ποικίλει επίσης. Η κοινωνική θέση των ηρώων δεν έχει πάντα μια ενιαία εικόνα. Συχνά οι ήρωες είναι άνθρωποι καθημερινοί που εύκολα μπορούμε να ταυτιστούμε μαζί τους, άλλοτε είναι παράξενα πρόσωπα, αντι-ήρωες, άνθρωποι που εύκολα προσπερνάμε. Αυτή η ποικιλία υπήρξε αναζωογονητική. Μου έδωσε τη δυνατότητα να μιλήσω για πολλά και διαφορετικά πράγματα και να τα προσεγγίσω μέσα από τους δύο συμπλεκόμενους θεματικούς πυρήνες.
6) Το κεντρικό μήνυμα είναι αισιόδοξο;
Θεωρώ πως ναι. Αν και κάποιες ιστορίες έχουν μια δυσάρεστη κατάληξη ή τα θέματα που θέτουν μας προβληματίζουν, μιας και αντανακλούν σοβαρά προβλήματα, ωστόσο αφενός μεν, αρκετές ιστορίες είναι πιο ανάλαφρες και έχουν ευτυχή κατάληξη, αφετέρου δε, -κι αυτό είναι το πιο κρίσιμο- θεωρώ ότι πάντα είναι αισιόδοξο να στρέφουμε τη σκέψη και το βλέμμα μας σε ζητήματα δύσκολα. Είναι ο μόνος τρόπος να τα αντιμετωπίσουμε. Κάνοντας ότι δεν υπάρχουν, δεν θα εξαφανιστούν δια μαγείας. Επομένως, το μήνυμα, ναι είναι αισιόδοξο.
7) Θα θέλατε να μάς παρουσιάσετε ευσύνοπτα μια ιστορία;
Θα σας μιλήσω για μια από τις πιο αγαπημένες μου ιστορίες. Τα λουλούδια. Θα εξομολογηθώ και κάτι προσωπικό. Δεν έχω καταφέρει μέχρι σήμερα να διαβάσω αυτή την ιστορία χωρίς να αισθανθώ έντονη συναισθηματική φόρτιση. Ίσως γιατί μεταφέρει μια ιστορία, μια ζωή θα έλεγα καλύτερα, που συνδέθηκε στενά με τη δική μου. Είναι η ιστορία της γιαγιάς μου της Κωνσταντίνας, η οποία έφυγε πρόωρα πριν πολλά χρόνια. Θέλησα να γράψω μια ιστορία που να συνοψίζει την ουσία της παρουσίας αυτού του ανθρώπου. Όσο το σκεφτόμουν, τόσο κατέληγα ότι δεν υπήρχε καλύτερη στιγμή, από τη στιγμή που έφυγε. Εκείνη τη στιγμή, όλοι μας, κάνουμε ένα άτυπο λογαριασμό για τη ζωή μας. Αυτό μου έδωσε τη δυνατότητα να μιλήσω για την ουσία της δικής της ζωής. Ποια είναι όμως αυτή η ουσία θα το αφήσω στους αναγνώστες να το ανακαλύψουν.
8) ποια θεωρείτε ως ιδιαίτερη στιγμή στην πλοκή αυτών των ιστοριών;
Συνήθως στις ιστορίες αυτές η πλέον ιδιαίτερη στιγμή είναι το τέλος τους. Η πλοκή έχει θεωρώ πάντα ενδιαφέρον αλλά όλη η δύναμη της κάθε ιστορίας κρύβεται ή συμπυκνώνεται στο τέλος. Δεν υπάρχουν περιττές περιγραφές, η γλώσσα είναι λιτή και σε ορισμένα μάλιστα διηγήματα το τέλος δεν έρχεται για να λύσει αλλά για να φωτίσει και να ανοίξει ένα διάλογο με τον αναγνώστη.
Βιογραφικό Σημείωμα
Ο Γρηγόρης Αυδίκος γεννήθηκε στα Ιωάννινα και μεγάλωσε στην Πρέβεζα. Έχει σπουδάσει Νομικά και Ιστορία και Αρχαιολογία. Έχει εργαστεί ως δικηγόρος και ως μέλος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτος, ενώ σήμερα εργάζεται στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο.
Συγγραφέας νομικών βιβλίων από το 2014, έχει δημοσιεύσει τέσσερα νομικά βιβλία και δεκάδες άρθρα και μελέτες. Πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 2024. Έχει γράψει μαζί με τον Σπύρο Παπαλέξη το μυθιστόρημα Η Μάσκα, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πνοή, ενώ το 2025 εκδόθηκε από το ίδιο εκδοτικό οίκο η προσωπική συλλογή διηγημάτων Το Μήνυμα. Διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί από το λογοτεχνικό περιοδικό «Μανδραγόρας» και τον λογοτεχνικό ιστότοπο «Culturebook».
Κοσμάς Κοψάρης
