Η ΜΝΗΜΗ

Η μνήμη είναι πλανεύτρα.

Με dna χαμαιλέοντα.

Μπορεί να ρέει σαν νερό γύρω από τον βράχο

κι άλλες φορές να γίνεται ο βράχος.

Μπορεί να αχνοφέγγει στο σοκάκι

Και την ίδια  στιγμή να γίνεται αστραπή που οργώνει τον ουρανό.

Η μνήμη μπορεί να στέκεται στο βότσαλο

Ή να γλιστράει στην λερωμένη άσφαλτο.

Έχει άρωμα η μνήμη.

Από νυχτολούλουδο και γιασεμί

Από στάχτη πνιγηρή

που σε καίει σαν αναμμένο κάρβουνο.

Να παρασύρει μπαζωμένα ρέματα μπορεί

ενώ χτυπάει απαλά την πόρτα σαν ντροπαλό παιδί.

Η μνήμη…

Ακροβατεί σε ανάγλυφα προσώπων

ενώ μπαλώνει τρύπιες μπότες.

Πουθενά δεν την πιάνεις την μνήμη.

Όσα ψέματα κι αν της πεις

εκείνη θα σε αιφνιδιάσει

Με χαμόγελο γλυκόπικρο,

θα σε σκουντήσει στον ώμο

λες κι είναι ο κολλητός απ’ το στρατό.

Η μνήμη, αν το αποφασίσει,

θα ρίξει αλάτι στην πληγή.

Κι αν είσαι καλός μαζί της και την τρατάρεις λίγη ψυχή

στο τέλος ίσως ρίξει μερικές σταγόνες δροσερό νερό

στο λαρύγγι σου.

Είναι αρχόντισσα και μάγισσα μαζί.

Πλούτος και λιμός σε ένα.

Ομίχλη και κρύσταλλο

φωτιά και σίδερο

βαμβακερό σεντόνι

κι άρωμα κέδρου.

Η μνήμη δεν αστειεύεται.

Κι ας είναι παιχνιδιάρα.

Ξέρει τον χάρτη των κυττάρων σου

καλύτερα από σένα

Αρχιτέκτονας και ζωγράφος στο ταβάνι των ματιών.

Αν τυχόν ζητήσεις να παίξετε κρυφτό

σίγουρα χαμένος θα βγεις

γιατί εκείνη μ’ ένα «Φτου ξελευτερία!»

θα σε προλαβαίνει πάντα, στη γωνία.

Δέσποινα Νάσσου