ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ
Πέταξα τα ποιήματά μου
σε κάδους απορριμμάτων.
Ένας ήχος ακούστηκε
από αρχαίες φωνές
σε στίχους παράταιρους
με συλλαβές εγγαστρίμυθες…
Δεν είναι της εποχής, σαν να ‘πε
ο αναγνώστης καιρός…
Και τώρα που νεφελώματα
κουβαλούν ποταμούς καταιγίδων
και άναυδων λέξεων
με ρώτησε ο ακηνοθέτης του χρόνου:
«Πού είναι εκείνοι οι στίχοι;
Αλητεύουν παρασυρμένοι απ’ τη ζωή
ή ανασκαλεύουν μια χαμένη τους δόξα;
Αν είναι έτσι, ποιητάρη μου άσημε
κουβαλούνε, αλίμονο,
νάρκισσου σπόρους
κι εύφορα νεύματα!»
( Οι λέξεις, ως λένε, εκδικούνται
σαν τις απαρνηθείς πριν ωριμάσουν ).
Θα με βρείτε να ψάχνω ρακένδυτος
σε χωματερές νοημάτων
εμέ, τον ρακοσυλλέκτη της ποίησης…
