Καλός θεατρικός συγγραφέας ο απών από τις πρόβες… Εκτός εάν σκηνοθετεί και παίζει ο ίδιος…
Ένα θέατρο η ζωή, με άγνωστο κείμενο και
Αόρατο σκηνοθέτη.
Αυτοσχεδιάζουμε;
Ο νεκρός δεν πεθαίνει, ο βρεγμένος δεν βρέχεται, ο τρελός δεν τρελαίνεται κι ο θαλασσοδαρμένος δεν κουνιέται…
Τι να πεις για του άλλου την ψυχή
Όταν δεν ξέρεις μήτε τη δική σου;
Πώς να σε αγαπήσει ο μισητής, ο κακοποιητής, ο αποξενωμένος από τον εσώτερο εαυτό του; Και γιατί;
Μην ζητήσεις κάτι που ο άλλος δεν έχει να σου δώσει.
Το κακό με τον έρωτα
Είναι πως το Σύμπαν
Δεν δέχεται επιστροφές!!!
Πρόσεχε τι ζητάς από το μέλλον σου γιατί ενδέχεται και να σου δοθεί. Δύο τινά υλοποιούνται πραγματικά: οι φόβοι και οι βαθύτεροι πόθοι μας.
Όσο πιο πολύ μελετάς το μηδέν
Τόσο γιγαντώνεται,
Μέχρι να σε καταπιεί.
Πολλές φορές θα ήθελα να ήμουν άστεγος
Και να ζήσω μια ημέρα χωρίς άγχος, χωρίς προσδοκίες, χωρίς ανασφάλειες, χωρίς αναστολές, χωρίς φοβίες, δίχως σχέδια για την επομένη ημέρα. Θα ήθελα να πεθάνω σε μία σπηλιά ακούγοντας τη θάλασσα, φθινόπωρο με νεροποντή. Και μετά να με παρασύρουν τα κύματα, αγνοούμενος για πάντα, άγνωστος ακόμα και στον εαυτό μου, αγνώριστος νεκρός, ανώνυμος… Ελευθερία. Μέσα στο Φως την έρημο κουβαλάμε σαν μια κηλίδα μελάνι. Σκότος δεν υπάρχει.
Πότε δεν φοβήθηκα τους κακούς ανθρώπους.
Τους αγάπησα, επιχειρώντας να τους εξευμενίσω.
Το μεγαλύτερο μάθημα που μου έδωσε ο πατέρας μου ήταν η δοκιμασία τής σκληρότητας. Πολυετής μύηση. Με προγύμνασε να αντιμετωπίσω τα τέρατα που περιμένουν να με κατασπαράξουν. Όμως παρηγοριέμαι γιατί καλώς το ξέρω πλέον πως δεν τρώγομαι με τίποτα!!!
Συνήθως τις παρθένες θυσιάζουν.
Όποιος κινδυνεύει να κάνει ένα βήμα μπροστά.
Να φοβάσαι την οργή του Αγγέλου
Και την …. τού καλόγερου, έλεγε
Η γιαγιά μου η ανθηρόστομος.
Το ανθρώπινο μυαλό φοβάται το κενό και το
Τίποτα. Για αυτό τρέμει τον Θάνατο.
Παιδεία θανάτου
Η κάθε στιγμή έρωτα.
Μετά τον χωρισμό η ανιδιοτελής αγάπη εδραιώνεται.
Υπάρχουν δύο δρόμοι για την αγιότητα:
Η αποχή, η απόσταση, η απομάκρυνση
Και…
Η βουτιά στα βαθιά.
Αυτοδύτες τού Πόθου,
Ερευνητές τού Μύθου,
Συνοδοιπόροι, μην φοβείστε το Σκότος.
Τα σκότη πάντα διαπερνά
Η ανθρώπινη τρυφερότητα,
Η γλυκύτητα, η αυταπάρνηση,
Η αυτοθυσία, η αλληλεγγύη…
Χαίρομαι για όσα πέρασα.
Ήταν όλα τους σωστά.
Ακόμα και τα λάθη.
Ειδικά εκείνα!!!
Φεύγω τώρα χαρούμενος,
Χορτάτος απ’ όλα.
Ας χρησιμέψει σε κάποιους,
Σε έναν / μία / ένα έστω
Το ατυχές παράδειγμά μου.
Θα ήθελα να έχω παιδιά, πολλά παιδιά.
Παιδιά είναι τώρα τα γραπτά μου
Ας σκορπίσουν στους πέντε ανέμους
Και ώρα τους καλή.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας https://konstantinosbouras.gr
