Στέκομαι μπροστά στην οθόνη για να γράψω για τα Έκτακτα αυτής της εβδομάδας και συνειδητοποιώ ότι είναι τόσο πολλά και κυρίως ότι δεν έχουν ειπωθεί ούτε έχουν κανένα τακτ. Τα ίδια τα γεγονότα έχουν μια αναίδεια που σε αφήνει άναυδο μπροστά στη σκληρότητα και στην τραγικότητά τους. Αυτό, μάλιστα, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.
Μια μέρα πριν τις δύο τραγωδίες που βρήκαν τη χώρα μας έκανα μια διαδικτυακή βόλτα σε ειδήσεις εντός και εκτός Ελλάδος. Δολοφονίες, αυτοκτονίες, δυστυχήματα… ήρθαν και τα γεγονότα σε Τρίκαλα και Ρουμανία να κλείσουν τον κύκλο. Την ίδια ώρα; Τα πράγματα σε διεθνές επίπεδο παραμένουν ζοφερά όσο δεν πάει.
Κάποιος θεός σκοτεινός, χθόνιος ξύπνησε και καταριέται τον κόσμο να χαθεί, αλλιώς δεν εξηγείται τόσος θάνατος. Την Τρίτη που μας πέρασε άκουσα στο ραδιόφωνο ότι οι νεκροί στρατιώτες από τον πόλεμο ανάμεσα σε Ρωσία και Ουκρανία έχουν φτάσει τα δύο εκατομμύρια, δηλαδή ένα μικρό κρατίδιο ή μια πρωτεύουσα ενός ευρωπαϊκού κράτους!
Ζούμε μια τραγωδία! Ο θάνατος είναι ένα καθημερινό γεγονός και μοιάζει να έχουμε εξοικειωθεί μ’ αυτόν αλλιώς κάτι θα κάναμε για να αλλάξουν τα πράγματα. Δεν θα είχαμε φαινόμενα “Βιολάντας”! Ούτε οδηγούς βαν μεθυσμένους… ούτε βέβαια και εκατομμύρια νεκρούς από πολέμους στον 21ο αιώνα.
Είμαστε σαν εκείνα τα ζωάκια που, όταν βρίσκονται αντιμέτωπα με έλλειψη τροφής, αυτοκτονούν ομαδικά. Μα εμείς δεν λειτουργούμε με το ένστικτο! Υποτίθεται ότι έχουμε συναίσθημα και λογική. Φαίνεται ότι κανένα από τα δύο δεν λειτουργεί. Αν λειτουργούσαν, δεν θα είχαμε στην Αμερική το φαινόμενο ICE και τις δολοφονίες εν ψυχρώ.
Η ιερότητα της ζωής φαίνεται ότι αμφισβητείται σοβαρά. Το ίδιο αμφισβητείται και το μυστήριο του θανάτου. Όσο σπουδαίο είναι το να ζεις, έτσι σπουδαίο είναι και το πώς και γιατί πεθαίνεις. Δεν είναι τυχαίο ότι στις αρχαίες κοινωνίες ο θάνατος είχε μυστηριακή διάσταση ούτε ότι και το γεγονός πως οι θρησκείες δίνουν μεγάλη σημασία στον θάνατο. Είναι γιατί συνδέεται με τη ζωή! Γιατί η ίδια η ζωή είναι μυστήριο ιερό και ιερός είναι κι ο τρόπος που φεύγεις απ’ αυτήν. Η ύβρις που συντελείται με τις δολοφονίες, με τους νεκρούς των πολέμων και όλα όσα βλέπουμε είναι αποτέλεσμα της αποϊεροποίησης της ζωής και, κατ’ επέκταση, του θανάτου. Μπροστά στον θάνατο οφείλουμε να στεκόμαστε με σιωπή και ευλάβεια γιατί είναι το τέλος της ζωής. Όπως στεκόμαστε μπροστά στην αρχή της. Ή όπως θα έπρεπε να στεκόμαστε. Η καθημερινότητα όμως αποδεικνύει πως τίποτα από τα δύο δεν ισχύει.
Όταν ξεκινάς για το μεροκάματο ή όταν ξενυχτάς γι’ αυτό, γιατί θες να είσαι το πρωί σπίτι σου και να ετοιμάσεις τα παιδιά σου για το σχολείο, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να στο στερήσει αυτό με ελλιπείς ελέγχους, με έλλειψη μέριμνας. Ήδη κάνεις παραχωρήσεις σε λειψά μεροκάματα, σε κακές συνθήκες εργασίας και σε ό,τι άλλο. Όταν ξεκινάς για τον αγώνα της αγαπημένης σου ομάδας, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου στερήσει τη ζωή γιατί είχε καταναλώσει αλκοόλ και ναρκωτικά… Όταν σε μεγαλώνουν οι γονείς σου, δεν το κάνουν ελπίζοντας να σε δουν στρατιώτη να πολεμάς και να σκοτώνεσαι στα μέτωπα του Ντονμπάς ή της Γάζας…
Και βέβαια οι πολιτικές ηγεσίες αδιαφορούν ή αντιδρούν ανάλογα με το πώς κάθε γεγονός επιδρά στην πολιτική τους. Για παράδειγμα ο ΠτΔ μας… Για τις εργάτριες του εργοστασίου “Βιολάντα” δεν βρήκε να πει μια συλλυπητήρια λέξη ενώ για τα νεαρά παιδιά έσπευσε να εκδώσει μήνυμα. Όφειλε να το κάνει και στις δύο περιπτώσεις! Ταυτόχρονα τα ΜΜΕ! Εκεί κι αν δεν υπάρχει σεβασμός της ζωής και του θανάτου! Υπερανάλυση του δυστυχήματος στη Ρουμανία με βίντεο ενώ στα Τρίκαλα; Αναπαραστάσεις με ΤΝ που αγγίζουν τα όρια της γελοιότητας. Πώς σέβονται τον θάνατο επτά νεκρών παιδιών και τους γονείς που μένουν πίσω και τους οικείους, όταν φέρονται σαν να κυνηγάνε συνέντευξη ακόμη κι από τους νεκρούς; Πώς σέβονται τις νεκρές εργάτριες, όταν ασχολούνται με τη μυρωδιά μπισκότου που πλημμύριζε την ατμόσφαιρα από το εργοστάσιο;
Κανείς δεν ονειρεύεται τον θάνατο, όμως κάποιοι είναι παραπάνω από βέβαιο ότι δεν σέβονται τη ζωή. Δεν ξέρω αν θα αλλάξει κάτι. Δεν νομίζω… Κάποιοι θα πουν πως τα ίδια γίνονταν και παλαιότερα. Μα ακριβώς αυτό! Ο κόσμος αντί να εξελίσσεται θετικά προοδεύει στην ύβρι. Προοδεύει στο κακό. Δεν χρειάζεται κάτι τρομερό για να καταστραφεί. Καταστρέφεται καθημερινά με μαθηματική ακρίβεια.
