Περπατάει σκυφτά

Να μην πληγώσει κι άλλο

Αυτή την κόκκινη πανσέληνο

Πόσο καλό το φεγγάρι

Κάθε φορά

Που μια γυναίκα με λευκά μαλλιά

Θυμάται περασμένα όνειρα,

ένα ξεχασμένο λικέρ, μια

διάφανη ζακέτα από δαντέλα

Απόψε τα δάχτυλα της σχηματίζουν

ελάφια και ψάρια πάνω στον παλιό μπουφέ

Έτοιμη για ταξίδι από καιρό

ζητάει στις προσευχές της

μια γόνδολα βενετσιάνικη

Ίσως να φτάσει γρηγορότερα

και να προλάβει μια τελευταία

βόλτα στην πλατεία του Αγίου Μάρκου

όσο κοιμούνται τα περιστέρια

Χαϊδεύει την αλουργίδα του φεγγαριού

μέσα στην κάμαρα, πάνω στα λευκά σεντόνια

Τι κόκκινο φως!

Ποιος λάβωσε το φεγγάρι απόψε;

Μια παραμάνα κοιμίζει ένα παιδί

Τραγουδάει και ψέλνει λόγια στο φεγγάρι

Κανείς δεν υποκρίνεται

Μονάχα υποκλίνονται κλέβοντας χαβιάρι

και παγωμένη σαμπάνια.

Κάποιος λυγίζει μπροστά στον θάνατο.

Άλλος στον έρωτα

κι άλλος μπροστά στη ζωή.

Λένη Ζάχαρη