Τροπικές χώρες. Ένα ποταμάκι τρέχει στη ραχοκοκαλιά μου. Η ζέστη χτυπάει στον κρόταφο. Εδώ όλα κινούνται αργά ενώ η άπνοια κατακάθεται στον χωματόδρομο και οι λιγοστές σκέψεις των πολιτών αυτής της παράξενης ονειροχώρας, διαπνέονται από ένα μίγμα σκόνης, ιδρώτα και  θολούρας. Μου ανοίγει μία κυρία με μάσκα.

«Περάστε παρακαλώ»

«Να περιμένω εδώ;»

«Μάλιστα, προηγούνται άλλοι. Σήμερα είμαστε υπεραπασχολημένες  και δυστυχώς δουλεύουμε με μειωμένο προσωπικό».

 Νιώθω αμήχανος  σ΄ αυτή τη χώρα με τις έντονες αντιφάσεις θρησκευτικής πίστης, πορνείας, παραβατικότητας, υλικών στερήσεων, πλούτου και πνευματικότητας. Όλα ανασαίνουν με τον ιδιαίτερα μοναδικό τους τρόπο. «Τη μάσκα μην τη βγάλετε παρακαλώ, το πρωτόκολλο το γνωρίζετε;»

«Απόσταση αντιβραχίου». Γελάμε συνωμοτικά, και η πούδρα στο ντεκολτέ της αντιστέκεται σε μία σταγόνα απαστράπτουσα που προσπαθεί να εισχωρήσει στην αύλακα ανάμεσα στα στήθη της.

«Περάστε παρακαλώ στον δεύτερο όροφο, να ετοιμαστείτε. Πάνω στο τραπέζι υπάρχει ένας κατάλογος με φωτογραφίες και στάσεις για όλα τα στάδια, επίσης μπορείτε να επιλέξετε έγχρωμη ή λευκή, μοναδική εμπειρία » Προφανώς δε γνώριζε καλά τα αγγλικά.

Η περιγραφή της ξετύλιγε συνειρμούς από την εφηβεία μου, όταν ο θείος μου αποφάσισε να με μυήσει στην τελετή του έρωτα. Έτσι θεωρούσαν τότε τη μύηση στον έρωτα. Ένα παιχνίδι ελεγχόμενο, στεγνό, σαν ένα όργανο που παίζει ήχο στακάτο.

Η ξύλινη σκάλα τρίζει σε κάθε σκαλοπάτι. Στον δεύτερο όροφο επικρατεί ημίφως: αυτό το φως που απαιτείται για το τελετουργικό. Μόλις που διακρίνω  ένα λαβομάνο, ένα κομοδίνο με πολλές χτένες και βούρτσες, σταχτοδοχείο, τραπεζάκι με πορσελάνινη λάμπα Βικτωριανής εποχής, ταπετσαρία στο χρώμα του σκοτωμένου έρωτα, ξέπνοο κόκκινο, ένας καθρέφτης με ανάγλυφους μικρούς βούδες, τρείς ετοιμόρροπες καρέκλες αποικιακού ρυθμού, πολλές φωτογραφίες με γυμνά, ένα μαύρο παραβάν από μπροκάρ με λωτούς  που αναδύονται από θολά νερά, κεφάλια δράκων που εκτοξεύουν πυρ. Μια μικρή αφίσα απεικονίζει τα στάδια καθαριότητος για την αποφυγή της μόλυνσης. Μια φωνή απαλή κάθε τόσο αναγγέλλει.

«Μη βγάζετε τη μάσκα παρακαλώ. Πλυθείτε καλά»

«Είστε έτοιμος;» «Από ώρα είμαι έτοιμος» της είπα αμήχανος.

«Ωραία! Προτιμάτε να είστε καθιστός ή όρθιος;» «Καθιστός» ψελλίζω. Η κούραση της μέρας κατακυριεύει το σώμα μου, γίνομαι άβουλος στα χέρια της. Παρατηρώ την απαστράπτουσα σταγόνα της να έχει κυλήσει στο βαθύ ντεκολτέ και να μου ανοίγει έναν ουράνιο θόλο αστρόσκονης.

«Ελάτε λίγο αριστερά και κέντρο και προσπαθήστε να κρατήσετε την ισορροπία σας, θα σας υποδείξω πότε να παραμείνετε ακίνητος, όλα αυτά τα έπιπλα είναι από τον προπερασμένο αιώνα, κάποια τρίζουν, αλλά μου θυμίζουν όλο αυτό το παρελθόν το τόσο σκοτεινό, φαντάζομαι ότι γνωρίζετε»

« Μήπως προτιμάτε κάποια στάση, μην ντρέπεστε, κάποια που σας διευκολύνει, κάποια στάση που ενισχύει τα προσόντα σας, κάτι που έχετε προβάρει επανειλημμένα κάτι που σας είναι οικείο;» Η σταγόνα της τρέμει και εκρήγνυται, σε άπειρα λαμπερά άστρα στο φόρεμά της.

«Όχι όχι μη. Ελάτε λίγο πιο μπροστά με ολόκληρο το σώμα, σφίξτε την κοιλιά κατόπιν κοιλιακές αναπνοές, για να χαλαρώσετε και ένα κλικ δεξιά το πρόσωπο»

«Απόσταση αντιβραχίου δεν είπαμε;» και σκάει στο γέλιο με την μπάσα ζεστή φωνή της! Τώρα τα πολύχρωμα άστρα λαμπυρίζουν στο δωμάτιο, διαλύουν τα περιγράμματα των αντικειμένων κάτι που μοιάζει με φλας με τυφλώνει.

«Τη μάσκα» φωνάζει «τη μάσκα». Επαναλαμβάνει έντονα και μεγαλώνει την αμηχανία μου ενώ ανακαλεί και πάλι την πρώτη ερωτική μου εμπειρία στην εφηβεία.

«Τώρα πετάξτε τη μάσκα! Είμαστε πολύ προσεκτικοί στον χώρο μας, ξέρετε ότι η μάσκα είναι και κάποιο είδος φετίχ για το παιχνίδι. Με τη μάσκα νιώθουν ασφάλεια. Συχνά, κάποιοι είναι παγωμένοι σαν αγάλματα, άλλοι ταλαντεύονται σαν εκκρεμές, άλλοι με κυττούν αμήχανα, ελάτε τώρα, χαμογελάστε και λίγο, να όπως στα δικά σας αρχαία αγάλματα- το Αρχαϊκό μειδίαμα- να διατηρείτε την πνευματική σας εγρήγορση αλλά με ακίνητο  σώμα, ένα κλικ αριστερότερα χαμηλώστε τώρα το κεφάλι, το βλέμμα σας στραμμένο σε κείνο το γυναικείο γυμνό και τώρα ένα κλικ δεξιά και πάνω το κεφάλι. Λίγο μπροστά παρακαλώ, με ολόκληρο το σώμα και τελειώνουμε σύμφωνα με το πρωτόκολλο. Έχετε ιδρώσει σκουπιστείτε με λίγο χαρτί τουαλέτας, αν θέλετε πλυθείτε στο λαβομάνο και κατεβείτε, τελειώσαμε!»

Γλιστράω στις σκάλες που τρίζουν πάλι. Εξαντλημένος!

«Ένα λεπτό και είμαστε έτοιμοι»

Η μιγάς με κοιτάζει κατευθείαν στα μάτια. Γυαλίζει το πρόσωπό της, τα μπράτσα της, το ντεκολτέ της, από την αντηλιακή και τον ιδρώτα !Μεγάλα και εκφραστικά μάτια και ένα στεφάνι, κατάμαυρα μαλλιά! Ένα κορμί πλημμυρισμένο στην αστρόσκονη.

«Πώς σας φάνηκε; Είμαστε οι καλύτεροι στον χώρο μας. Να σας τονώσω με ένα πράσινο τσάι τζίντζερ;»

«Ευχαριστώ αλλά βιάζομαι» ψιθυρίζω πίσω από τη μάσκα και ελαφρώς σοκαρισμένος για τους ενοχικούς συνειρμούς που μου ενέπνευσε η κυρία με την φωτογραφική μηχανή της!

Οι φωτογραφίες ήταν ρετουσαρισμένες. Δεν με αναγνώρισα! Φεύγω. Στον φάκελο έχω τις φωτογραφίες για το καινούριο διαβατήριο. Μάλλον νιώθω νεότερος κατά δέκα ολόκληρα χρόνια μετά το ρετουσάρισμα. Το διασκέδασα με την αισθησιακή κυρία, φεύγω εύθυμος κι ανάλαφρος. Και το μειδίαμα αρχαϊκό στην τσέπη! Οι τροπικές χώρες θολώνουν τον νου και μου αφήνουν πικρή γεύση και ένα κάψιμο στον φάρυγγα από τζίντζερ.