ΕΥΑ

Όταν το φίδι ανυπακοή ψιθύρισε στ’ αυτί μου

Ράγισε η πλευρά της σιωπής

Το θείο αναβλήθηκε σχέδιο

Δεν ήμουν, άλλωστε, πλασμένη από χώμα

Ρευστή σε χρόνο άχρονο, στον εκείνο τόπο

Είχα σάρκα και έμφυτη κλίση στην αμφισβήτηση

Και είδα.

Tο σώμα μου γυμνό, τον πρώτο άνδρα

Τον καρπό στο χώμα να σαπίζει

Είδα το φως

δεν ήρθε από πάνω,  από τη γη ξεχύθηκε

τραύμα που προηγήθηκε της δημιουργίας

Εκδιώχτηκα. Η τιμωρία βαριά

Διαρκώς να επιστρέφω μ’ όλα τα πρόσωπα της φύσης μου

ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Κατοικούμε την έρημο

Πολύ πριν αυτή κατοικήσει τη γη

Είμαστε σκόνη από αρχαία οστά

Το πηγάδι της ιστορίας.

Είμαι η Ταμάρ

Η ρίζα που σκάβει το χώμα

Επινόησα τη Δικαιοσύνη για να χωρέσω μέσα της

Είμαι η νύχτα που παγώνει την άμμο

Υπογραφή στο σκοτάδι

Στον κορμό μου χαράχτηκε η αλήθεια.

Είμαι η Ρεββέκα

Το αδράχτι της μοίρας

Ο κόμπος που δεν λύνεται

Στο νερό είδα το είδωλό μου κι αυτό εξατμίστηκε

Παγίδα στήνω στη σιωπή

Εξαγοράζω το αίμα

Θάφτηκα κάτω απ’ την άμμο

Που περπάτησαν αιώνες.

Είμαι η Ραχήλ

Σημάδι που δεν σβήνει ο καιρός

Η άρνηση που δαμάζει τον χρόνο.

Είμαι το βαθύ ποτάμι

Που κυλά στις φλέβες της Βίβλου

Είμαι ο ψίθυρος των γενεών πριν από Σένα

Η κλέφτρα των ειδώλων

Ανέτρεψα το θείο σχέδιό Σου.

Σε περιμένω στη γωνία.

ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Γεννήθηκα στην άκρη της χαράδρας

Σπόρος άγριος και σπάνιος από αιώνες δίχως φως

Με βλέπω μόνο όταν γεμίζει το φεγγάρι

στα ποτάμια που ξεδιψούν οι λύκοι.

Ολόκληρη αφήνομαι στο χώμα

Το σκοτάδι πλάθει πιστά αντίγραφά μου.

Στο ξέφωτο τα βαφτίζει γυναίκες.

Κορμιά από πηλό και στάχτη σε σπίτια δίχως στέγες

Σε χώρες που δεν υπάρχουνε στον χάρτη.

Καρτερικά περιμένω ν’ ανοίξει η ρωγμή

Δραπετεύω απ’ το σαρκίο

σκίζω το πρόσωπό μου και το τρώω

γεύμα άνοστο, το αφήνω στα σκουλήκια.

Στροβιλίζομαι στην περιστροφή της γης

χωρίς όνομα ξαναγεννιέμαι.

με βαφτίζω «η άνθρωπος».