Ως Άνθρωπος.
Στο μέτωπο κουρνιάζει ο φόβος·
έτσι σκάβονται οι αυλακιές.
Ας τρίζει όσο θέλει τα δόντια,
εκπαιδευμένα τα μηνιγγικά μου.
Κι αν δεν τα ξέρω όλα,
σίγουρα Αυτός ξέρει λιγότερα.
Κοστολογώ τα πάντα.
Εγώ πουλώ, εγώ αγοράζω·
τίποτε δεν εκποιώ,
δεν χρωστώ σε κανέναν.
Χαρίζω αφειδώς το περίσσευμα,
δεν λιγοστεύω.
Κοιμάμαι ύπνους άδολους —όχι ήσυχους—
πάντα αγκαλιά το αναπότρεπτο
να συνηθίζω.
Ε και;
Πολύς λόγος για το τίποτε, θα μου πεις.
Ίσως.
Χάριν Ελπίδας
Στην έρημο βρέθηκα να ζω.
Μην με ρωτήσεις πώς· δεν θέλω ψέματα να με βαραίνουν.
Ίσως οι αναμνήσεις δεν αντέχουν στις υψηλές θερμοκρασίες,
ίσως πάλι εγώ να τις εξόρισα από λύπηση
— παγωμένο μαρτύριο η αγρύπνια του έναστρου ουρανού.
Γνωρίζω, πάντως, πως έλκω από αλέες την καταγωγή.
Στιγμιότυπα φυλλωσιάς κεντούν συχνά τα μάτια μου·
τότε μαζεύω δάκρυα υπομονής, αντίδοτο στην ξηρασία.
Ποτέ δεν σκέφτηκα να αφεθώ στην αμμοθύελλα
και πάντα η διάβρωση με απασχολεί — δεν έχω τη φτιαξιά ερημίτη.
Πειρασμός κανένας δεν με κέντρισε, θαύματα δεν προσπάθησα να κάνω·
βήμα το βήμα μετρώ το κομποσκοίνι μου, ίσα το τέμπο να κρατώ
και την ελπίδα μου…
στα δόντια.
«Δεν θέλω», μου λέει, «σ’ αυτόν
τον τόπο να πεθάνω».
