Όσο ακροβατώ εν κενώ

μεταξύ της γης

και του αιώνα του τώρα

γίνομαι τουρίστρια

στην παιδική μου γειτονιά

με βγάζουν φωτογραφίες

κλαίω

στην κατηφόρα

χάνονται τα μάτια μου

σε πεδιάδες αστρικές

με την πλάτη στο τσιμέντο

κάνω ταξίδια

φέρνω την ανάμνηση του χθες

κι άλλες διδαχές

απλώνω το χάρτη

στης ζωής μου την παγίδα

τα χρόνια μου ξεφεύγουν

κόβουν τα λουριά

τις πληγές μου δαγκώνουν

αν το βλέμμα αποστρέφω

ήδη υπογράφω

τα μνημόνια της λήθης μου

μέσα απ’ τον τομογράφο

αν αφήσω την ερώτηση

που καίει το στομάχι μου

απ’ τα χείλη να γλιστρήσει

ξέρω, στο τετράδιο

μια λέξη μόνο

«απεβίωσε»

κι από τη λίστα

θα με σβήσει.

Πηνελόπη Αλεξίου