Ἀπόψε,

Ἄνοιξης Άνατολή,

ἐλαφραίνουν οἱ βράχοι

ἀπό την ἀνάσα τῶν κρίνων

στίς ρωγμές τους.

Ἀπόψε,

ἡ σαγήνη τοῦ φωτός

ὑπόσχεται ὄλεθρο σκότους,

δέεται Ποίηση.

Να ἀρμαθιάζεις ἐπιθυμίες ἐπιμελῶς

μέ τρυφερό ἧχο ρίγους.

Μήν τίς στοιβάζεις ἀκατάστατα,

τάιζέ τις φῶς, θήλαζέ τις ἄνεμο.

Να βροῦν δικό τους χῶρο λύτρωσης,

Να ἐκταθοῦν ἁρμονικά.

Χωρίς ἐπιθυμίες κι ὁ νοῦς νοσεῖ

ἀγιάτρευτα.

Στήνει ἀγύρτες ὁ χρόνος

σέ περάσματα ἀπότομα.

Στίς  κατηφόρες νουθετεῖ την ἐκπληξη.

Κι ὅσο τοῦ δίνεσαι χαρτογραφεῖ

διαδρομές σου, σέ ἀψηφᾶ.

Δοκίμασε να τόν μπερδέψεις,

γιά λίγο, ἔστω, να ξαφνιαστεῖ.

Ρόλων ἀντιστροφή…

(Στον Πάνο Κυπαρίσση)

Ἔμπειρος ὁ βουτηχτής

χωρίς κινδύνου φόβο

ψάχνει τή λέξη στόν βυθό

κι ὅταν τη βρεῖ, τό νόημά της

καταδύεται ἀναζητώντας.

Ἐρᾶται ἤρεμα την ὀμορφιά

Με την ἐπίγνωση τοῦ ἀπροσίτου,

τή θωπεύει ἀδαπάνητα σέ

χορούς ἐλλειπτικούς

και στο αὐτί τῆς ψυθιρίζει

ἀλληγορίες για εὐχές, ἴσως και

κατάδεσμους,

γι’ αὐτό ἐκείνη -ἑκούσια αἰχμἀλωτη-

ἀπό τούς στίχους του δεν ξεμακραίνει.