ΜΟΙΡΑ ΑΓΕΙ
Οι δαίμονες κρυφτήκαν στην Παγόδα
του Βούδα η ματιά ελπίδες τάζει
ο πόθος πούχω μέσα μου σταλάζει
δροσιά στα γιασεμάκια και στα ρόδα.
Μα όταν λαμπυρίζει η Σελήνη
μια κόμπρα ξενυχτά τον ” φωτισμένο “
φολίδες τρυφερές έχουν κλεισμένο
του κόσμου τον ρυθμό και την γαλήνη.
Στ’ απόκρυφα του νου τα μονοπάτια
γονυπετής ο Χανουμάν το βράδι
μια πόρτα μου ανοίγει στο σκοτάδι
που βγάζει στα ουράνια παλάτια.
