Η ποιητική της καθημερινότητας και τα όριά της

Το “Βένθος” της Κατερίνας Καρπούζη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚαΖαΝαΚΙ, είναι μια ποιητική συλλογή που μοιάζει να αντλεί το υλικό της από την καθημερινή ζωή με τη λιτότητα και την αυθεντικότητα ενός εσωτερικού ημερολογίου. Ο τίτλος του βιβλίου παραπέμπει σε ένα βαθύ και ανεξερεύνητο κομμάτι του βυθού, μεταφορικά όμως αντικατοπτρίζει τις αθέατες, κρυφές πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας που η συγγραφέας καταφέρνει να φέρει στην επιφάνεια. Η ποίηση της Καρπούζη δεν προσπαθεί να γοητεύσει με περίτεχνες μεταφορές ή υψηλούς συμβολισμούς· αντίθετα, επιλέγει την ωμή απλότητα, την επανάληψη της καθημερινότητας, τα μικρά καθημερινά πράγματα που συνήθως περνούν απαρατήρητα. Μέσα από το σφουγγάρισμα, τις καθημερινές κουραστικές επαναλήψεις και τις προσωπικές αβεβαιότητες, η φωνή της συλλογής γίνεται καθρέφτης της ζωής, με μια αίσθηση στοχαστικού βάθους που δεν απαιτεί επιτηδευμένες φιλοσοφικές αναλύσεις για να αγγίξει τον αναγνώστη.
Η δύναμη του Βένθος έγκειται στην ικανότητά του να μετατρέπει το απλό σε ποιητικό, το καθημερινό σε εσωτερικό στοχασμό. Η συλλογή αναδεικνύει την αξία της αυθεντικής φωνής και της εγγύτητας στην πραγματικότητα, δημιουργώντας μια αίσθηση γνήσιας συναισθηματικής εμπλοκής. Παράλληλα, το έργο αφήνει χώρο για ερμηνείες, ανοίγοντας δρόμους για προσωπική ανάγνωση και αναστοχασμό. Δεν λείπουν, βέβαια, οι προκλήσεις για τον αναγνώστη. Η εμμονή με την επανάληψη της καθημερινότητας και η αποφυγή μεγάλων αφηγηματικών τεχνικών μπορεί να φανεί μονότονη σε όσους προτιμούν την πιο φαντασιακή ή αφηρημένη ποίηση. Ωστόσο, αυτή η ίδια λιτότητα είναι που δίνει στο βιβλίο την ειλικρίνεια και την εγγύτητα που το χαρακτηρίζουν.                                                                                               Eν κατακλείδι το Βένθος είναι μια συλλογή που τολμά να βουτήξει στα αθέατα βάθη της ύπαρξης με μια αίσθηση καθημερινής αλήθειας, προσφέροντας στον αναγνώστη μια ποιητική εμπειρία που συνδυάζει αυθεντικότητα, απλότητα και στοχαστικό βάθος. Είναι ένα βιβλίο για εκείνους που αναζητούν την ποίηση της ζωής όπως εκτυλίσσεται στα μικρά, καθημερινά της στιγμιότυπα, και όχι στις μεγαλειώδεις αφηγήσεις.

Απόσπασμα:

Ιστορία 1

Κάθε μέρα καθαρίζω
περίπου χίλια τετραγωνικά μέτρα
Και όταν βοηθάω τη συνάδελφο
που τεμπελιάζει
Μπορεί να φτάνω και τα χίλια πεντακόσια
Τα γραφεία είναι πάντα σκονισμένα
τα πατώματα μαύρα ειδικά όταν βρέχει
Και πάλι μου μπήκε συνδετήρας στο χέρι
Αυτός ο βλάκας έπαιζε πάλι με τους συνδετήρες του
Καθαρίζω, σκουπίζω, σφουγγαρίζω
στο τέλος πετάω πάνω από δυο σακούλες σκουπίδια
Τις σέρνω περίπου εκατό μέτρα
μέχρι τον κοντινό κάδο
Από τις μεγάλες
όχι τις συνηθισμένες
Αν δε με ήξερε η γειτονιά
θα νόμιζε ότι ξεφορτώνομαι δημόσιους υπαλλήλους
Με συνδετήρες, το φαντάζεσαι;
Το αστικό πότε αργεί
πότε ίσα που το προλαβαίνω
Στο σπίτι με περιμένει ο άντρας μου
πάλι θα αρχίσει την πολυλογία του
Είμαι κουρασμένη
Ευτυχώς η πεθερά μου κλείνεται στο σπίτι τώρα
Χειμωνιάζει
Τα παιδιά μου είναι ακόμη μακριά
Ας πάρω την κόρη μου ένα τηλέφωνο
ο γιος μου βιάζεται να κλείσει
Μου λείψανε!
Μα μου λείπει και κάτι ακόμα
Δεν ξέρω
Κάθε φορά κάτι μου λείπει
και εγώ το καθαρίζω.