Πρόκειται για ένα πρωτότυπο βιβλίο για παιδιά του δημοτικού σχολείου και όχι μόνο, που μιλάει για τη θαυμαστή περιοχή των χρωματικά αισθητικών εντυπώσεων του ιμπρεσιονισμού. Είναι γνωστό ότι ο ιμπρεσιονισμός στον χώρο της ζωγραφικής εμφανίστηκε με κάπως θορυβώδη τρόπο ως ρεύμα/κίνημα(έργα των ιμπρεσιονιστών, είχαν απορριφτεί από έκθεση),κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, αντιδρώντας στον ρομαντισμό, με βασικούς εκπροσώπους τους Μονέ, Ρενουάρ, Μανέ, Ντεγκά κ.ά. Τα βασικά γνωρίσματα του ιμπρεσιονισμού είναι οι μικρές σαν σταλαγματιές πινελιές, που αποδίδουν τα γενικά χαρακτηριστικά των θεμάτων, η χρησιμοποίηση των βασικών χρωμάτων με ανάμειξη μεταξύ τους (βοήθησε αποτελεσματικά και η ανακάλυψη τότε των επεξεργασμένων χρωμάτων), οι γρήγορες κινήσεις του πινέλου χωρίς να είναι απαραίτητο να στεγνώσει το χρώμα. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να αποτυπώνεται η στιγμιαία εντύπωση που δίνει το φως αντανακλώμενο στα διάφορα αντικείμενα και στα πρόσωπα. Η ζωγραφική του ιμπρεσιονισμού αναφέρεται κυρίως σε ανοικτούς χώρους η δε τεχνική του προκαλεί ως ένα βαθμό και επιστημονικό ενδιαφέρον.
Τα παραπάνω χαρακτηριστικά του ιμπρεσιονισμού παρουσιάζονται με ευφυή τρόπο στο βιβλίο της Τσαλδίρη. Η συγγραφέας και ζωγράφος είναι σαν να πιάνει το παιδί από το χέρι και να το οδηγεί με τις αισθήσεις του στο φωτεινό θαύμα του ιμπρεσιονισμού,μέσα από τη λεωφόρο μιας εξόχως φιλαναγνωστικής και πολυθεαματικής ιστορίας, προτάσσοντας τις φράσεις: Διαβάζω την ιστορία, Γνωρίζω τους ζωγράφους, Νιώθω τα έργα τους. Έτσι το παιδί απολαμβάνει την ιστορία της εφευρετικής ελεφαντίνας Έλεν και της φίλης της οργανωτικής πιθηκίνας Ζοζέτ, κατοίκων της Χρωματιστής Πολιτείας,παρακολουθώντας τη συμμετοχή τους στην επανεμφάνισή της, αφού στην ουσία την είχε εξαφανίσει μαζί με τα χρώματά της ο …κομπιουτεράς Πετεινοδαχτυλουργός.Η Έλεν με βοηθούς ένα αηδόνι ένα χταπόδι, μια πεταλούδα και φυσικά τη Ζοζέτ, θα δράσει. Πώς; Δεν θα το …αποκαλύψω, αλλά θα πω μόνο ότι οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες, θα συναντήσουν την πεταλούδα, να ανακαλύπτει στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης το παιχνίδι των εντυπώσεων μέσα από διάσημους πίνακες.Ακολούθως οι ίδιοι οι ιμπρεσιονιστές συζητούν για τις τεχνικές τους, τον χρόνο, τη «συμμετοχή» της επιστήμης τη σχετική με τον αναλυτικό διαχωρισμό των αποχρώσεων και για άλλα θέματα. Στη συνέχεια θα πάρουν τη σκυτάλη το αηδόνι και το χταπόδι με αποτέλεσμα, όπως προανέφερα, την επανεμφάνιση της Χρωματιστής Πολιτείας μέσα από την ανασύνθεση των χρωμάτων και της μουσικής της.Στο τέλος του βιβλίου το παιδί αναγνώστης γνωρίζει, μέσα από φωτογραφίες, τούς κυριότερους ιμπρεσιονιστές και μια ιμπρεσιονίστρια, θα αναφέρω το όνομά της, την Καμίλ Κλοντέλκι επίσης πληροφορείται για βασικά στοιχεία της ιστορίας του ιμπρεσιονισμού και των τεχνικών γνωρισμάτων του μέσα από ένα απλό και ευσύνοπτο κείμενο.
Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο στο οποίο η συγγραφέας χρησιμοποιώντας εύστοχα στην αφήγηση το μυστήριο και το χιούμορ, αποδεικνύει ότι τα παιδιά μπορούν να προσεγγίσουν το ρεύμα του ιμπρεσιονισμού και, εννοείται με την καθοδήγηση του/της εικαστικού να πειραματιστούν με τα χρώματα και τη χρησιμοποίηση του χρωστήρα. Μια τέτοια πρακτική είναι απαραίτητη, ώστε να οδηγηθούν και με τον τρόπο τους στην κατανόηση της έννοιας του συγκεκριμένου ρεύματος.Η συγγραφέας έχει αποτυπώσει τη βαθιά γνώση της για την τέχνη με έμπνευση και παιδαγωγική αγάπη στο εν λόγω βιβλίο, το οποίο έχει επιμεληθεί καλαίσθητα με την ουσιαστικά δημιουργική πείρα της σε απαιτητικές εκδόσεις βιβλίων η Βασιλική Τζόκα.
Να υπογραμμίσω ότι το βιβλίο κατέκτησε την περιζήτητη Πρώτη Θέση στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Εικονογράφησης 2025 και στην κατηγορία Children’s Book-Published, που διοργάνωσε η Hiiibrand. Και να προσθέσω ότι είναι στα σκαριά και το ανάλογο βιβλίο για τον υπερρεαλισμό.
Κι ένα απόσπασμα από τη φανταστική συζήτηση των ιμπρεσιονιστών. Μιλάει ο μεταϊμπρεσιονιστής Ζορζ Σερά για τον πουαντιγισμό (συνέχεια του ιμπρεσιονισμού):
«…Πετυχαίνω ό,τι κι εσείς αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό έντασης και καθαρότητας των χρωμάτων. Και ξέρετε πώς; Χρησιμοποιώ εκατομμύρια κουκκίδες χρωμάτων τη μία δίπλα στην άλλη. Για παράδειγμα, καταφέρνω να δημιουργήσω ένα λαμπερό πορτοκαλί για το ηλιοβασίλεμα τοποθετώντας δίπλα δίπλα κίτρινες και κόκκινες τελίτσες. Όμως είναι χρονοβόρα διαδικασία. Το έργο μου ξεκινά στην ύπαιθρο και τελειώνει στο εργαστήριό μου¨, είπε ο Ζορζ…» (σ. 59).
Γιάννης Σ. Παπαδάτος, συγγραφέας, κριτικός, τ. πανεπιστημιακός
